Ο Ιταλός χαράκτης Francesco Bartolozzi γεννήθηκε το 1727 στη Φλωρεντία και απεβίωσε το 1815 στη Λισαβόνα, όπου έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Αρχικά μαθήτευσε κοντά στον χρυσοχόο πατέρα του και αργότερα έλαβε μαθήματα ζωγραφικής από τους Φλωρεντινούς καλλιτέχνες Ignazio Hugford and Giovanni Domenico Ferretti. Το 1748 μετέβη στη Βενετία, όπου μαθήτευσε κοντά στον χαράκτη Joseph Wagner, ενώ το 1754 άνοιξε το δικό του εργαστήριο, κερδίζοντας φήμη για τη δεξιοτεχνία του στη χαρακτική. Το 1762 εγκατστάθηκε στη Ρώμη, αντιγράφοντας έργα των Μεγάλων Δασκάλων στα χαρακτικά του, τα οποία εκδόθηκαν το 1763 και τον έκαναν γνωστό την Ευρώπη. Την ίδια χρονιά ο Richard Dalton, Βιβλιοθηκάριος της Βασιλικής Βιβλιοθήκης της Αγγλίας, του προσέφερε τη θέση του Βασιλικού Χαράκτη Χαλκού του βασιλιά Γεωργίου Γ΄. Αποδεχόμενος τη θέση, έφυγε το 1764 για το Λονδίνο, όπου έζησε για 38 χρόνια και υπήρξε ιδρυτικό μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας. Εκεί, τη δεκαετία του 1770 τελειοποίησε την τεχνική της έγχρωμης στιγμογραφίας στην χαρακτική, η οποία πρόσφατα είχε αναπτυχθεί στο Λονδίνο, με τη χρήση έγχρωμων μελανιών, μεταφέροντας με ακρίβεια τις μικρότερες λεπτομέρειες των πρωτότυπων πινάκων των Μεγάλων Δασκάλων της Βασιλικής Συλλογής και έργων των Giovanni Cipriani, Angelica Kauffman, Benjamin West και Joshua Reynolds κ.α. Το 1780 αγόρασε ένα μεγάλο σπίτι στο Waltham Green του Λονδίνου, το οποίο μετέτρεψε σε σχολή χαρακτικής, με μαθητές και υπαλλήλους. Το 1802 ίδρυσε και διετέλεσε πρόεδρος της βραχύβιας Εταιρείας Χαρακτών (Society of Engravers) και παράλληλα αποδέχτηκε τη θέση του διευθυντή της Εθνικής Ακαδημίας της Λισαβόνας, με σκοπό να αναμορφώσει το βασιλικό τυπογραφείο για την παραγωγή μιας μεγαλοπρεπούς έκδοσης του πορτογαλικού επικού ποιήματος Os Lusíadas.