Ο Πάμπλο Πικάσο γεννήθηκε το 1881 στη Μάλαγα, γιός του επίσης ζωγράφου Don Jose Ruiz Blasco και της Doρa Marνa Picasso y Lopez. Απεβίωσε στη Mougins το 1973.
Το 1899 γνωρίζεται με τον Carlos Casagemas, με τον οποίο θα «συγκατοικήσουν» στην Βαρκελώνη, και το 1900 εγκαθίστανται στο Παρίσι. Το 1901 ο Casagemas αυτοκτονεί και ο Πικάσο ζωγραφίζει έργα στα οποία αποτυπώνεται ο φίλος του, ανοίγοντας την λεγόμενη «Μπλε Περίοδο» (1901-1905), με μια μονοχρωματική σχεδόν παλέτα και θέματα από το τσίρκο και τους απόκληρους της κοινωνίας. Εγκαθίσταται στο «Bateau Lavoir» (1904) και ξεκινά η «Ροζ Περίοδος» (1905-1907), στην οποία χρησιμοποιεί πιο φωτεινά χρώματα. Το 1907 ζωγραφίζει το έργο σταθμό «Οι Δεσποινίδες της Αβινιόν», το πρώτο κυβιστικό έργο, επηρεασμένος από τα διδάγματα του Σεζάν και από την επίσκεψή του στο Εθνολογικό Μουσείου του Παρισιού. Το 1910 κάνει το πρώτο κυβιστικό γλυπτό του, το «Κεφάλι μιας Γυναίκας».
Μετά από γνωριμία του με τον Ρώσο ιμπρεσάριο Sergei Diaghilev το 1916 στο Παρίσι, αρχίζει η ενασχόλησή του με την σκηνογραφία και τα κουστούμια. Παράλληλα κάνει γλυπτική και εικονογραφεί βιβλία φίλων του.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1910 ξεκινά να ζωγραφίζει με ένα νεοκλασικό στιλ, στο οποίο κυριαρχεί το έντονο περίγραμμα και η καθαρότητα των μορφών. Στην επόμενη δεκαετία ανοίγει διάλογο με το σουρεαλιστικό κίνημα. Το 1928 δημιουργεί το κολάζ «Μινώταυρος», ένα θέμα που θα τον απασχολήσει σε όλη την διάρκεια της ζωής του, και γνωρίζεται με τον Ισπανό γλύπτη Julio Gonzalez (1876-1942), από τον οποίο μαθαίνει την τεχνική της γλυπτικής σε μέταλλο.
Με το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο Πικάσο θα σταθεί στο πλευρό των Δημοκρατικών και ενάντια στον Φράνκο, φιλοτεχνώντας το 1937 τα χαρακτικά «Όνειρα και Ψέματα του Φράνκο». Μετά από παραγγελία της Δημοκρατικής Κυβέρνησης για το Ισπανικό Περίπτερο στην Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού το 1937, δημιουργεί την «Γκουέρνικα», εμπνευσμένη από την καταστροφή που προκάλεσε ο βομβαρδισμός από την γερμανική αεροπορία της ομώνυμης βασκικής πόλης στις 26 Απριλίου.
Το 1946 στο εργαστήρι των αδελφών Mourlot στο Παρίσι θα εξασκηθεί στην τεχνική της λιθογραφίας. Το 1947 θα διδαχτεί στο εργαστήρι του George Ramie την τεχνική της κεραμικής, την οποία σύντομα θα αναπτύξει σε νέες κατευθύνσεις. Ξεκινά μια σειρά από assemblages, ενώνοντας παράταιρα στοιχεία και δημιουργώντας πρωτότυπα γλυπτικά μοτίβα και την δεκαετία του 1950 ξεκινά τον διάλογο με σημαντικά έργα του παρελθόντος, αρχίζοντας με τις παραλλαγές έργων του Gustave Courbet, του Δομίνικου Θεοτοκόπουλου, του Delacroix και του Diego Velasquez. Το 1968 εργάζεται στη Mougins, δημιουργώντας 347 χαρακτικά, την «Suite 347», η οποία ταξίδεψε σε πολλές χώρες.