Ο ζωγράφος και γλύπτης Όμηρος Γεωργιάδης γεννήθηκε στα Σώκια της Μ. Ασίας το 1912 και απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το 1976. Με τη μικρασιατική καταστροφή εγκαταστάθηκε στη Σάμο με την οικογένειά του. Από το 1974 εγκαταστάθηκε μόνιμα στη Θεσσαλονίκη. Τo 1924 παρακολούθησε μαθήματα στη Γαλλική Σχολή Saint Paul στον Πειραιά.

Ασχολήθηκε με τη ζωγραφική και τη γλυπτική σε πηλό και σε μπρούτζο. Η ζωγραφική του μπορεί να ενταχθεί στο πλαίσιο της γεωμετρικής και λυρικής αφαίρεσης. Δημιούργησε έργα σε μεγάλες διαστάσεις, χρησιμοποιώντας μια συνεχώς πιο αφαιρετική μορφοπλαστική γλώσσα, με ιδιαίτερη τεχνική και χρήση του χρώματος, αρχικά μέσα από μια σουρεαλιστικής έμπνευσης ατμόσφαιρα και, στη συνέχεια, μέσα από μια εξαντλητική, μικροσκοπική μελέτη του φυσικού περιβάλλοντος, δίνοντας, με ποιητικές τοπιογραφικές συνθέσεις, την εικόνα ενός κοσμολογικού φαινομένου με πρωτογενή δομή. Με τη ρυθμική ανάπτυξη των μορφών, και την ευγένεια των χρωμάτων, το συνδυασμό ζωγραφικών αξιών και καλλιγραφικών τύπων δημιουργεί έναν χώρο ποιητικό. Το έργο του παρουσιάστηκε σε ατομικές εκθέσεις, όπως και σε ομαδικές Πανελλήνιες εκθέσεις στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη κ.α. Αναδρομικές οργανώθηκαν στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο το 1985 και στην Εθνική Πινακοθήκη το 1989.