Η Βάσω Κατράκη γεννήθηκε στο Αιτωλικό Μεσολογγίου το 1914 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1988.
Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική με τον Κ. Παρθένη και χαρακτική με τον Γ. Κεφαλληνό.
Τα πρώτα έργα της ήταν ξυλογραφίες μικρού μεγέθους που χρησίμευαν για εικονογράφηση βιβλίων. Από το 1955 εφάρμοσε μια νέα τεχνική, τη χάραξη σε ψαμμίτη λίθο δημιουργώντας έργα από τα οποία απουσιάζουν οι ενδιάμεσοι τόνοι και οι λεπτομέρειες. Βαθιά πολιτικοποιημένη, θα φιλοτεχνήσει έργα στα οποία κυριαρχεί η ανθρώπινη μορφή. Αυτό που την ενδιαφέρει δεν είναι τόσο η αποτύπωση της καθημερινής ζωής όσο μια εμβληματική γλώσσα που αξιοποιεί στοιχεία από την ελληνική παράδοση αφού παραπέμπει μορφικά στα κυκλαδίτικα ειδώλια.
Υπήρξε ιδρυτικό μέλος της ομάδας καλλιτεχνών Στάθμη και της Ένωσης Ελλήνων Χαρακτών.
Το έργο της παρουσιάστηκε σε πληθώρα ατομικών [Ζαχαρίου, Αθήνα 1955, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου (αναδρομική), Αθήνα 1980, Π.Δ. Αθηναίων 1991 κ.ά.] και σε ομαδικών εκθέσεων (Παρνασσός, Αθήνα 1936, Μεσογειακή Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1957-Α΄ βραβείο, Διεθνής Μπιενάλε Χαρακτικής του Λουγκάνο-βραβείο, Μπιενάλε Σάο Πάολο 1957, Μπιενάλε Βενετίας 1966-διεθνές βραβείο λιθογραφίας Tamarint, Ελληνική Μεταπολεμική Χαρακτική, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείου Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα 1988 κ.ά.).