Ο ζωγράφος Φώτης Κόντογλου γεννήθηκε στο Αϊβαλί της Μικράς Ασίας το 1895 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1965.
Το 1913 γράφτηκε στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, την οποία εγκατέλειψε το 1915 φεύγοντας για τη Γαλλία. Στο Παρίσι εργάστηκε ως εικονογράφος σε διάφορα περιοδικά και το 1919 επέστρεψε στο Αϊβαλί.
Το 1922 επισκέφτηκε το Άγιος Όρος και ήρθε σε επαφή με τη βυζαντινή ζωγραφική που επηρέασε καθοριστικά το έργο του.
Το 1936 δούλεψε ως συντηρητής στο Μυστρά, όπου ανέλαβε να καθαρίσει τις τοιχογραφίες της Περιβλέπτου. Είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με την τοιχογραφία και το 1937-1940 παρουσίασε το σημαντικότερο έργο του με κοσμικό θεματολόγιο στο δημαρχείο Αθηνών. Ο Κόντογλου ιστόρησε επίσης αρκετές εκκλησίες, επιχειρώντας να αναβιώσει τη βυζαντινή τεχνοτροπία και την εκκλησιαστική εικονογραφία. Με τη ζωγραφική του αλλά και με τις ιδεολογικές του αναφορές επηρέασε την ελληνική ζωγραφική. Μαθητές του υπήρξαν σημαντικοί Έλληνες ζωγράφοι, ανάμεσα στους οποίους ο Γ. Τσαρούχης και ο Ν. Εγγονόπουλος. Χρησιμοποίησε συχνά διάφορα ψευδώνυμα, όπως είναι το Palmas.
Εικονογράφησε επίσης αρκετά βιβλία, ενώ πλούσιο είναι και το συγγραφικό του έργο.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε ατομικές εκθέσεις (Λύκειον των Ελληνίδων, Αθήνα 1923, 1924, 1927 κ.ά.) όπως και σε ομαδικές (Μυτιλήνη 1923, Βόλος 1926, Μπιενάλε Βενετίας 1934, Πανελλήνια, Αθήνα 1938, 1948, 1957, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1957 κ.α.). Μεταθανάτιες εκθέσεις: Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου 1978, Ίδρυμα Ελληνικού Πολιτισμού, Ν. Υόρκη, Λονδίνο 1997.