Ο Ferdinand Victor Eugène Delacroix γεννήθηκε το 1798 στο Charenton-Saint-Maurice κοντά στο Παρίσι και απεβίωσε το 1863 στο Παρίσι.
Το 1815 έλαβε μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Pierre-Narcisse Guérin, μαθητή του Ζακ-Λουί Νταβίντ, και γνωρίστηκε με τον Théodore Géricault. Το 1824 συμμετείχε στο Salon με το έργο “Οι Σφαγές της Χίου”. Η Ελληνική Επανάσταση λειτουργεί ως πηγή έμπνευσης για τα έργα της συγκεκριμένης περιόδου. Κατά την τρίμηνη παραμονή του στην Αγγλία το 1825 γνώρισε τον Bonington και τον Fielding, μελέτησε τις τοπιογραφίες του John Constable και ασχολήθηκε με την ποίηση και το θέατρο μέσω του έργου του Βύρωνα και του Σαίξπηρ. Επιστρέφοντας στο Παρίσι εξέθεσε τα έργα “Ο θάνατος του Σαρδανάπαλου” και “Marino Faliero”, που εμπνεύστηκε από τον Λόρδο Βύρωνα. Την εποχή αυτή (1825-1832) γνωρίζει τους Βίκτωρ Ουγκώ, Αλέξανδρο Δουμά, Γεωργία Σάνδη, Φρεντερίκ Σοπέν, Θεόφιλο Γκωτιέ κ.ά. Το 1826 φιλοτεχνεί το έργο “Η Ελλάδα στα ερείπια του Μεσολογγίου”. Εμπνεόμενος από την Ιουλιανή Επανάσταση ζωγραφίζει τον πίνακα “Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό”, που εκτέθηκε στο Salon του 1831. Ταξίδεψε στην Ισπανία και το Μαρόκο το 1832 στο πλαίσιο διπλωματικής αποστολής που ηγήθηκε ο Κόμης Mornay και επιστρέφοντας στη Γαλλία ζωγράφισε τους πίνακες “Οι γυναίκες του Αλγερίου στο διαμέρισμά τους” (1832) και “Ο Σουλτάνος του Μαρόκου” (1845). Mε την υποστήριξη του Adolphe Thiers ξεκινά τη διακόσμηση μεγάλων δημοσίων κτηρίων: Αίθουσα της Υποδοχής του Βασιλέως στο Ανάκτορο των Βουρβώνων (1833-1838), Βιβλιοθήκες της Βουλής και της Συγκλήτου (1838-1847), κ.ά. Το 1849 ορίστηκε μέλος της επιτροπής του Salon. Ταξίδεψε το 1850 στο Βέλγιο, για να θαυμάσει και πάλι πίνακες του Πήτερ-Πάουλ Ρούμπενς, και στη Γερμανία. Μετά από επανειλημμένες αποτυχίες, εκλέγεται μέλος της Ακαδημίας το 1857. Ωστόσο δεν διδάσκει στη Σχολή Καλών Τεχνών, λόγω της δυσπιστίας των Ιδρυμάτων απέναντι στον Ρομαντισμό με τον οποίο έχει ταυτιστεί.