Ο γλύπτης Γιαννούλης Χαλεπάς γεννήθηκε στον Πύργο Τήνου το 1851 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1930.
Συνεχίζοντας την οικογενειακή παράδοση στη γλυπτική, σπούδασε στο Σχολείο των Τεχνών κοντά στον Λ. Δρόση (1869-1872). Τον επόμενο χρόνο ταξίδεψε στο Μόναχο και μαθήτευσε στο ατελιέ του M.R. von Windmann. Επιστρέφοντας στην Αθήνα το 1876, άνοιξε δικό του εργαστήριο.
Το 1877-1878 εμφανίστηκαν τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειάς του, η οποία επιδεινώθηκε λίγο αργότερα, με αποτέλεσμα τον εγκλεισμό του στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας (1888-1902).
Την περίοδο 1902-1930 έζησε απομονωμένος στην Τήνο, ώσπου η ανιψιά του, Ειρήνη Β. Χαλεπά, τον μετέφερε στην Αθήνα (1930), όπου και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Έργα του παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά στα Ολύμπια (1875) και σε ατομικές εκθέσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Ακαδημία Αθηνών (1925) και στο Άσυλο Τέχνης (1928).
Η Ακαδημία Αθηνών αναγνώρισε την προσφορά του απονέμοντάς του το Αριστείο των Τεχνών (1927).
Το έργο του χωρίζεται σε τρεις περιόδους: Στην πρώτη (1870-1878) είναι ευδιάκριτες οι επιρροές του κλασικισμού του 19ου αιώνα. Στη δεύτερη (1902-1930) αποδεσμεύεται από τον ακαδημαϊσμό της πρώτης περιόδου. Στην τρίτη και τελευταία (1930-1938) το εκφραστικό του ιδίωμα γίνεται λιτότερο και εντοπίζονται στοιχεία από ρεύματα του μοντερνισμού (κυβισμός, εξπρεσιονισμός, σουρεαλισμός).