Ο αρχιτέκτονας και ζωγράφος Τάκης Μάρθας γεννήθηκε στο Λαύριο το 1905 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1965.
Σπούδασε Αρχιτεκτονική στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (1924-1929), όπου ως φοιτητής, δίδαξε για τρία χρόνια σχέδιο στη Βιοτεχνική Σχολή της Αθήνας, με πρόταση του Δημήτρη Πικιώνη. Έγινε Επιμελητής στην έδρα Παραστατικής-Προβολικής Γεωμετρίας και Προοπτικής Σκιαγραφίας του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1930-1960), καθηγητής Αρχιτεκτονικού Σχεδίου της Σχολής Αρχιτεκτόνων (1945). Εξελέγη Καθηγητής Ελεύθερου Σχεδίου στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1960-1965). Δίδαξε επίσης στις Σχολές Αξιωματικών Στρατιωτικών Υπηρεσιών, στη Σχολή Ευελπίδων και εργάστηκε ως αρχιτέκτονας στο Υπουργείο Υγιεινής (1937-1939).
Ως ζωγράφος ήταν αυτοδίδακτος. Ξεκίνησε ζωγραφίζοντας ελαιογραφίες και υδατογραφίες επηρεασμένος από τον φωβισμό και τον εξπρεσιονισμό, τις οποίες παρουσίασε το 1955 στην αίθουσα “ΑΔΕΛ” στην Αθήνα. Με τη δεύτερη ατομική του έκθεση στην γκαλερί “Ζυγός” (1958), καθιερώνεται ως πρωτεργάτης της αφηρημένης τέχνης στην Ελλάδα. Τον επόμενο χρόνο διακρίνεται και στο εξωτερικό, αποσπώντας το Diplome d’ Honneur Salon de L’ Art Libre του Παρισιού.
Στα έργα του πειραματίστηκε με τεχνικές του κολάζ (μικτή τεχνική) και με ποικίλα υλικά, προσδίδοντας αναγλυφικότητα στη ζωγραφική επιφάνεια. Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδος (Μπιενάλε Σάο Πάολο 1961, διακρίθηκε σε πανελλήνιους διαγωνισμούς και τιμήθηκε με το Diplome d’Honneur στο Salon de l’Art Libre (1959, Παρίσι).
Μετά το θάνατό του, το έργο του παρουσιάστηκε σε αναδρομικές εκθέσεις στη Δημοτική Πινακοθήκη Θεσσαλονίκης (1990) και στην Πινακοθήκη του Δήμου Αθηναίων (1991).