Ο ζωγράφος και χαράκτης Τάσσος (Αναστάσιος Αλεβίζος) γεννήθηκε στη Λευκοχώρα Μεσσηνίας το 1914 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1985.
Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Θ. Θωμόπουλο, Ο. Αργυρό, Κ. Παρθένη και Γ. Κεφαλληνό.
Ασχολήθηκε κυρίως με τη χαρακτική και συνεργάστηκε με το περιοδικό Νέα Εστία.
Εντάχθηκε στο ΚΚΕ (1939) και στη συνέχεια πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση, την οποία υπηρέτησε μέσα από την τέχνη του.
Εργάστηκε για τον Οργανισμό Εκδόσεως Σχολικών Βιβλίων (1948) και τα ΕΛΤΑ, όπου επιδόθηκε στον σχεδιασμό γραμματοσήμων (1955-1967).
Πήρε μέρος σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό [Μπιενάλε Βενετίας (1952), Λουγκάνο (1953), κ.ά.]. Το 2024-2025 παρουσιάστηκε το έργο του στη μεγάλη έκθεση του Τελλογλείου Ιδρύματος «Τάσσος – Σικελιώτης: Μια φιλία με κοινές ρίζες».
Κατά τη διάρκεια της δικτατορίας επέλεξε να ζήσει εξόριστος, εκτός Ελλάδας. Με την επιστροφή του κατά τη μεταπολίτευση διατέλεσε ιδρυτικό μέλος της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης και του Δ.Σ. της Εθνικής Πινακοθήκης.
Δούλεψε σχεδόν αποκλειστικά το ξύλο, δημιουργώντας αρχικά έγχρωμες και στη συνέχεια ασπρόμαυρες ξυλογραφίες. Το έργο του είναι ανθρωποκεντρικό, με έντονο συνήθως το στοιχείο της κοινωνικής κριτικής ή καταγγελίας.