Ο ζωγράφος Κωνσταντίνος Βολανάκης γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης το 1837 και απεβίωσε στον Πειραιά το 1907.
Άρχισε σπουδές ζωγραφικής στην Ακαδημία του Μονάχου με καθηγητή τον K. von Piloty το 1864. Η βράβευση των σχεδίων του (1867) για τη ναυμαχία της Λίσσας, που προκήρυξε η αυστριακή κυβέρνηση του έδωσε τη δυνατότητα ενός πολύμηνου ταξιδιού στην Αδριατική. Μετά την αποφοίτησή του από την Ακαδημία του Μονάχου εργάστηκε στο Μόναχο, τη Βιέννη και την Τεργέστη.
Το 1883 εγκαταστάθηκε μόνιμα στον Πειραιά και εκλέχθηκε καθηγητής στο Σχολείον των Τεχνών, όπου δίδαξε ως το 1903, αρχικά το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής και αργότερα το μάθημα της Αγαλματογραφίας. Επίσης, δίδαξε στο Καλλιτεχνικό Κέντρο, που ο ίδιος ίδρυσε το 1895 στον Πειραιά.
Από τους σημαντικότερους θαλασσογράφους απεικόνισε με μικρογραφική ακρίβεια τη μορφολογία των ιστιοφόρων, αλλά και ναυμαχίες, σκηνές από λιμάνια, τη θάλασσα και τα σύννεφα σε αέναη κίνηση, μέσω των χρωματικών διαβαθμίσεων, με τρόπο λυρικό, νοσταλγικό και ατμοσφαιρικό. Το έργο του συνδέθηκε με τον ρομαντισμό, τον ρεαλισμό, μια ολλανδικού τύπου προοπτική με τους βαθείς ορίζοντες, ενώ πολλά έργα του απηχούν τις προ-ιμπρεσιονιστικές αναζητήσεις των γαλλικών καλλιτεχνικών ομάδων της Barbizon και του Honfleur, καθώς και του G. Corot.
Συμμετείχε σε εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό. (Έκθεση στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων 1896, Διεθνής Έκθεση Αθηνών 1903-αργυρό βραβείο, 1902, 1904, Ευρωπαϊκή Έκθεση Μπορντώ 1907-βραβείο, Βιέννη, Μόναχο, Λονδίνο κ.α.).
Το 1889 του απονεμήθηκε ο Αργυρούς Σταυρός του Σωτήρος.