Ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης γεννήθηκε στην Άρτα το 1916 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2009.
Πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής το 1927, παρακολουθώντας τις κυριακάτικες παραδόσεις ζωγραφικής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου και φοίτησε με δασκάλους τους Δημήτριο Γερανιώτη, Κωνσταντίνο
Παρθένη και Ουμβέρτο Αργυρό (1931-1936). Από το 1933 παρακολούθησε μαθήματα στο εργαστήριο χαρακτικής του Γιάννη Κεφαλληνού.
Το 1936, αναχώρησε για τη Ρώμη μαζί με τον φίλο του ζωγράφο Ν. Νικολάου. Στο Παρίσι σπούδασε στην École des Beaux Arts (ζωγραφική με τον Charles Guerin και τοιχογραφία με τον Ducos de l’Haille) και ψηφοθετική
στην École des Arts et Metiers. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1940.
Το 1947 παντρεύτηκε τη γλύπτρια Αγλαΐα Λυμπεράκη και εξελέγη τακτικός καθηγητής της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών (1947-1983), διαδραματίζοντας καταλυτικό ρόλο ως δάσκαλος για γενιές καλλιτεχνών.
Τα χρόνια 1959-1962 σχεδίασε και εκτέλεσε την εγχάρακτη σύνθεση του εξωτερικού τοίχου του Χίλτον στην Αθήνα. Ασχολήθηκε επίσης με την κεραμική, την εικονογράφηση και τη σκηνογραφία, δουλεύοντας για το Εθνικό Θέατρο, το Ελληνικό Χορόδραμα και το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν.
Μέχρι το 1950 κινήθηκε σε ρεαλιστική γλώσσα, δημιουργώντας πορτρέτα με ιδιαίτερη πνευματικότητα και λανθάνοντα συμβολισμό. Στα «Επιτύμβια», τις «Συνθέσεις» και τα «Εσωτερικά» της δεκαετίας του ‘60 οι ανθρώπινες μορφές του παραπέμπουν στις αρχαίες επιτύμβιες στήλες και αποκτούν γλυπτική έξαρση. Στις αρχές της δεκαετίας του ‘70 δημιούργησε έργα ανεικονικά και γεωμετρικά, με επιρροές της γεωμετρικής αφαίρεσης, αλλά πάλι με ανθρωποκεντρική κυρίως θεματική, εστιάζοντας στον έρωτα και τον θάνατο. Συνειδητά παραστατικός, αφομοίωσε με τον δικό του τρόπο το μάθημα του μοντερνισμού, συνδυάζοντάς το με μια σύγχρονη ανάγνωση της παράδοσης και ιδιαίτερα της αρχαίας τέχνης. Άσκησε καθοριστική επιρροή στην ελληνική μεταπολεμική τέχνη με τη διδασκαλία και τη ζωγραφική του.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα, συμμετείχε σε πολλές ομαδικές (Μπιενάλε Βενετίας 1958, κ.ά.).
Έλαβε χάλκινο μετάλλιο στην Πανελλήνιο του 1940 και χρυσό στη Διεθνή Έκθεση Χειροτεχνίας στο Μόναχο το 1973). Εκλέχτηκε τακτικό μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Γραμμάτων και Τεχνών (1962), τιμήθηκε με το παράσημο του Ταξιάρχη του Φοίνικα (1979) και το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών της Ακαδημίας Αθηνών (1979).
Έργα του βρίσκονται σε Μουσεία, δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές.