Ο χαράκτης Δημήτριος Γαλάνης γεννήθηκε την Αθήνα το 1879 και απεβίωσε στο Παρίσι το 1966.
Η καλλιτεχνική του πορεία ξεκίνησε γύρω στα 1897, οπότε άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά ως σκιτσογράφος και γελοιογράφος. Μετά από δύο χρόνια φοίτησης στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου (1897-1899) και, έχοντας πάρει μαθήματα σχεδίου από τον Νικηφόρο Λύτρα (1899), εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Παρίσι το 1900 και ως το 1902 σπούδασε στην École des Beaux-Arts με δάσκαλο τον Fernand Cormon, ενώ δημοσίευσε γελοιογραφίες και σχέδια σε γαλλικά έντυπα ως το 1912. Το 1918 άρχισε να ασχολείται συστηματικά με την εικονογράφηση βιβλίων, ενώ σταδιακά η χαρακτική, ξυλογραφία και οξυγραφία, τον απορρόφησε σχεδόν αποκλειστικά.
Επηρεασμένος από τον φωβισμό την εποχή των γελοιογραφιών του, πέρασε σε μια σύνθεση του κυβισμού και των προοπτικών του προβλημάτων, γύρω στο 1912, για να οδηγηθεί σε μια σεζανική προοπτική παραμόρφωση και στη συνέχεια σε μια προσωπική γεωμετρική ρυθμική μορφοπλασία της φύσης αλλά και κλασικότροπες λύσεις.
Έργα του παρουσίασε σε πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στο Παρίσι, το Λονδίνο, τις Βρυξέλλες, τη Ν. Υόρκη κ.α. Δίδαξε στην ακαδημία André Lhote (1925-1928), στο εργαστήριό του (1930-1937), στη Σχολή Καλών Τεχνών (1945-1952).
Το 1945 εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και το 1950 αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Αναδρομική οργανώθηκε στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης – Ίδρυμα Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή στην Άνδρο το 1991.