Ο ζωγράφος Γιάννης Μηταράκης γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια το 1898 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1963.
Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Ελλάδα και αποφοίτησε από το Γυμνάσιο της Χίου το 1915. Καταγόμενος από οικογένεια εμπόρων βάμβακος, σπούδασε αγρονομία στο Παρίσι, στο Ινστιτούτο Grignon (1915-1921) και παράλληλα ασχολήθηκε με την ποίηση. Αμέσως μετά στράφηκε στη ζωγραφική, σπουδάζοντας για μικρό διάστημα στο Παρίσι, στις Ακαδημίες A. Lhote και La Palette, κοντά στον L. Fauconnier. Μετά από ταξίδια στην Ιταλία και την Ισπανία, έρχεται το 1929 στην Ελλάδα και μαζί με τους Μ. Τόμπρο, Ν. Χατζηκυριάκο-Γκίκα και άλλους ιδρύουν την «Ομάδα Τέχνη 1930», ενώ μαζί με τους Γ. Μπουζιάνη, Σ. Βασιλείου, Γ. Γουναρόπουλο και άλλους ιδρύουν το 1949 την ομάδα «Στάθμη» και παράλληλα συμμετέχει στις εκθέσεις τους.
Τα έργα του, κυρίως τοπιογραφίες με έντονο εσωτερικό χαρακτήρα, κινούνται ανάμεσα στον εξπρεσιονισμό και την αφαίρεση, με επιρροές από την Σχολή του Παρισιού και τον κυβισμό.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Αλεξάνδρεια και Θεσσαλονίκη και συμμετείχε σε ομαδικές σε Αθήνα (Πανελλήνιες 1938, 1939-βραβείο, 1940, 1948, 1952, 1960, 1963), Θεσσαλονίκη, Παρίσι (Salon d’Automne 1921, Salon des Indépendants 1922, 1924, 1926, 1928, 1930, Exposition Internationale 1937-αργυρό βραβείο), Σόφια, Μπιενάλε Βενετίας 1934, 1936, 1940, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1955, Μπιενάλε São Paulo 1957-βραβείο, Ν. Υόρκη 1958-υποψήφιος του βραβείου Guggenheim, Smithsonian Institution της Washington 1959 κ.α.).
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Δημοτικές Πινακοθήκες Αθηναίων, Ρόδου, Πατρών και Λάρισας, στο Μουσείο Μπενάκη, στην Εθνική Τράπεζα, στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο, σε Μουσεία της Αλεξάνδρειας και της Σόφιας, σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, τη Σουηδία, τη Γαλλία, την Αίγυπτο, τις Η.Π.Α. κ.α.