Ο ζωγράφος Δημήτρης Άνθης γεννήθηκε το 1925 στους Καστελλάνους Μέσης Κέρκυρας. Έζησε από το 1950 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1991.
Έκανε τα πρώτα καλλιτεχνικά του βήματα στην Κέρκυρα, όπου μαθήτευσε κοντά στον Ελληνογάλλο ζωγράφο της Σχολής την Μονμάρτης Tin Florias (1937-1947). Το 1949 πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση στην Κέρκυρα, ενώ το 1950, οπότε και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, ακολούθησε η δεύτερη ατομική του έκθεση, στο Ζάππειο Μέγαρο, υπό την αιγίδα του Εθνικού Ιδρύματος, και η μελέτη φιλοσοφίας και ιστορίας της Τέχνης κοντά στον Τζούλιο Καΐμη. Ταξίδεψε σε όλα τα μέρη της Ελλάδος, καθώς και σε γειτονικές χώρες. Εργάστηκε ως καθηγητής ζωγραφικής στις Τεχνικές και Οικοκυρικές Σχολές του Βασιλικού Εθνικού Ιδρύματος (1954-1958).
Ασχολήθηκε κυρίως με τοπιογραφία, θαλασσογραφία και προσωπογραφία αλλά και με θρησκευτικά θέματα δουλεύοντας βυζαντινούς τύπους με μοντερνιστικό λεξιλόγιο.
Πραγματοποίησε πολλές ατομικές εκθέσεις σε Αθήνα, Κέρκυρα, Βόλο, Καλαμάτα, Λευκωσία, Μαδρίτη, Κοπεγχάγη, Λονδίνο, Beaulieu-sur-Mer. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στο εξωτερικό, όπως στο Παρίσι (Διεθνής Διαγωνισμός Προσωπογραφίας της Académie des Beaux-Arts 1973, Grand Prix International d’Art Contemporain 1976, 1978, 1979) και το Μόντε Κάρλο (1972 και 1976).
Τιμήθηκε με διακρίσεις: το 1955 από τον βασιλιά Παύλο και το 1964 για τη συμμετοχή του στην Έκθεση Επτανησίων Καλλιτεχνών στο Ζάππειο Μέγαρο.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, σε Δημοτικές Πινακοθήκες της Ελλάδος, στην Αρχιεπισκοπή Κύπρου, σε Υπουργεία, Τράπεζες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.