Ο ζωγράφος Οδυσσέας Φωκάς γεννήθηκε στο Κλαστόρι Ρουμανίας το 1857 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1946.
Σπούδασε Νομική στην Aix-en-Provence (1976) και ζωγραφική κοντά στους C. Cartier και R. Collin.
Επιστρέφοντας στην Αθήνα εργάστηκε ως σκιτσογράφος στην εφημερίδα Το Άστυ, απεικονίζοντας γεγονότα της επικαιρότητας (1885).
Το 1905 ανέλαβε την αγιογράφηση του Ιερού Ναού του Αγ. Κωνσταντίνου Αθηνών.
Το 1915 διορίστηκε επιμελητής στην Εθνική Πινακοθήκη, στην οποία και κληροδότησε μετά θάνατον την προσωπική του περιουσία και τις συλλογές αντικειμένων και έργων τέχνης που κατείχε.
Πίνακές του παρουσιάστηκαν σε ομαδικές κυρίως εκθέσεις, όπως τα Ολύμπια (1888) και την Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού (1900), σε έκαστη εκ των οποίων απέσπασε το χάλκινο μετάλλιο, τη Μπιενάλε Βενετίας (1934) κ.λπ.
Πρωτοπόρο πνεύμα, υποστήριξε την oμάδα «Τέχνη» από τη στιγμή της δημιουργίας της μέχρι και τη διάλυσή της.
Στα έργα του -κυρίως τοπιογραφίες- είναι ευδιάκριτες οι υπαιθριστικές αναζητήσεις των ιμπρεσιονιστών με έμφαση στα φωτεινά χρώματα, τις ήπιες τονικές διαβαθμίσεις και τον πρωταγωνιστικό ρόλο του φωτός.