Ο ζωγράφος και σκηνογράφος Τσαρούχης Γιάννης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1910 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1989.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τους Σ. Βικάτο, Γ. Ιακωβίδη, Δ. Γερανιώτη, Κ. Παρθένη, Δ. Μπισκίνη, Θ. Θωμόπουλο και Γ. Κεφαλληνό (1928-1933). Παράλληλα παρακολούθησε μαθήματα βυζαντινής αγιογραφίας στο εργαστήριο του Φ. Κόντογλου (1930-1934). Το 1935 μετέβη στο Παρίσι, όπου διδάχθηκε την τεχνική της χαλκογραφίας. Mέσω του Tériade γνώρισε τους Η. Matisse και Α. Giacometti αλλά και το έργο του Θεόφιλου.
Από το 1928 άρχισε να ασχολείται με τη σκηνογραφία συνεργαζόμενος -μεταξύ άλλων- με το Εθνικό Θέατρο, τη Λυρική Σκηνή, το Θέατρο Τέχνης του Κάρολου Κουν, το Covent Garden του Λονδίνου, το Théâtre national populaire του Παρισιού, και με προσωπικότητες, όπως οι Μ. Κάλλας, Κ. Παξινού, Α. Μινωτής, F. Zeffirelli κ.ά.
Παράλληλα ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων και τη συγγραφή τεχνοκριτικών κειμένων.
Την περίοδο της δικτατορίας εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, απ’ όπου επέστρεψε το 1980.
To 1982 εγκαινιάστηκε στην οικία του στο Μαρούσι το Ίδρυμα Τσαρούχη.
Οι πίνακές του παρουσιάστηκαν σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται η αναδρομική στο Βρετανικό Συμβούλιο (1952), η ατομική στο Grand Palais του Παρισιού, οι Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1955) και της Βενετίας (1958).
Από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Γενιάς του ΄30, ενσωμάτωσε στο έργο του το ιδανικό της ελληνικότητας. Διαμόρφωσε το προσωπικό του εικαστικό ύφος, στο οποίο διαφαίνονται οι επιρροές της ελληνιστικής και βυζαντινής καλλιτεχνικής παράδοσης, της Αναγέννησης, η επίδραση ομότεχνών του, όπως οι Η. Μatisse, Φ. Κόντογλου και Θεόφιλος, αλλά και της λαϊκής τέχνης. Ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την προσωπογραφία, ενώ παράλληλα απεικόνισε στους πίνακές του τοπία, νεκρές φύσεις και αλληγορικές σκηνές.