Ο χαράκτης και ζωγράφος Δημήτριος Γιαννουκάκης γεννήθηκε στην Ερμούπολη Σύρου το 1900 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1991.
Μετά από μια σύντομη μαθητεία κοντά στο ζωγράφο Νικόλαο Λύτρα, εγκατέλει¬ψε τις νομικές σπουδές, για να σπουδάσει στην Κρατική Σχολή Καλών Τεχνών της Δρέσδης (1921-1927) ζωγραφική με τον F. Dorsch και χαρακτική με τον R. Muller. Το 1929 πραγματοποίησε ελεύθερες σπουδές στο Παρίσι.
Ταξίδεψε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες και μελέτησε έργα στα μουσεία τους. Στην Ελλάδα επέστρεψε το 1930.
Εργάστηκε ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο τυπογραφείο Ασπιώτη-ΕΛΚΑ στην Κέρκυρα από το 1930 ως το 1933.
Διακρίθηκε κυρίως στη χαρακτική, ασχολούμενος από το 1930 μέχρι το 1955 αποκλειστικά με τη χαλκογραφία, με συμβολή στην εξέλιξη της χαρακτικής. Το 1957 ήταν από τους πρώτους που παρουσίασε την έγχρωμη εκδοχή της στην Ελλάδα, ενσωματώνοντας κυβιστικά στοιχεία. Παρήγαγε επίσης, ξυλογραφίες για εικονογραφήσεις βιβλίων και για γραμματόσημα. Στο έργο του εντοπίζονται ρεαλιστικές, εξπρεσιονιστικές και κυβιστικές επιρροές, τις οποίες αφομοιώνει δημιουργικά.
Ήταν ιδρυτικό μέλος του ΕΕΤΕ, της Ελληνικής Εταιρείας Αισθητικής και μέλος της Ομοσπονδίας Εταιρειών Γραφικών Τεχνών Παρισιού.
Παρουσίασε το έργο του σε ομαδικές εκθέσεις, κυρίως στο εξωτερικό (Exposition Internationale Universelle Παρισιού 1937-βραβείο, Διεθνής Έκθεση Συγχρόνου Χαρακτικής Παρισιού 1949, Διεθνής Έκθεση Λουγκάνο 1954, Salon International d’ Art Libre Παρισίου 1962-βραβείο, Διεθνής Έκθεση Κρακοβίας 1974). Συμμετείχε στις Μπιενάλε Βενετίας 1934, 1940, Μπιενάλε Χαρακτικής Τόκιο 1962, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1963-βραβείο, Μπιενάλε Χαρακτικής Μπουένος Άιρες 1972.