Ο γλύπτης Γεράσιμος Σκλάβος γεννήθηκε στη Ντομάτα Κεφαλονιάς το 1927.
Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μ. Τόμπρο (1950-1956). Συνέχισε τις σπουδές του École des Beaux-Arts του Παρισιού με καθηγητές τους γλύπτες G.-H. Adam, M. Gimond και H. Yencesse και στην Ακαδημία Grande Chaumière κοντά στον O. Zadkin.
Παρουσίασε για πρώτη φορά το έργο του στη γκαλερί της Υβόν Ζερβός Cahiers d’Art (1961) και ακολούθησαν πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις [Μπιενάλε Γλυπτικής της Αμβέρσας (1961), του Σάο Πάολο (1961), των Νέων στο Παρίσι (1961, 1963), όπου απέσπασε το πρώτο βραβείο κ.ά.].
Μετά τα πρώτα του παραστατικά γλυπτά, προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950 στρέφεται στην αφαίρεση. Δουλεύει κυρίως το μάρμαρο αλλά και σκληρούς λίθους (γρανίτης, πορφυρίτης, ψαμμόλιθος), για την κατεργασία των οποίων είχε επινοήσει δική του τεχνική, την τηλεγλυπτική, η οποία στηριζόταν στη χρήση φλόγας ασετιλίνης και οξυγόνου (1960). Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην επεξεργασία της επιφάνειας της πέτρας και στη λειτουργία του φωτός.
Σκοτώθηκε στο εργαστήριό του στο Παρίσι το 1967, όταν καταπλακώθηκε από το έργο του “Η φίλη που δεν έμενε”.