Ο ζωγράφος και λογοτέχνης Τάκης Ελευθεριάδης γεννήθηκε το 1911 στην Πέτρα Λέσβου, όπου έζησε και απεβίωσε το 1987.
Καταγόταν από οικογένεια με αγάπη προς τις τέχνες και τα γράμματα, εξάδελφός του ήταν ο τεχνοκριτικός, εκδότης καλλιτεχνικών εντύπων και συλλέκτης έργων τέχνης Στρατής Ελευθεριάδης-Teriade και κόρη του η ζωγράφος Νίκη Ελευθεριάδη.
Άρχισε να ζωγραφίζει το 1925 και συστηματικά από το 1930· σταμάτησε το 1959. Δάσκαλός του στη ζωγραφική υπήρξε ο Γ. Γουναρόπουλος, από τον οποίο επηρεάστηκε σε μία πρώτη φάση της δουλειάς του στην πραγμάτευση του χρώματος και τον χειρισμό των περιγραμμάτων. Αργότερα το έργο του εντάσσεται στο πλαίσιο του κυβισμού με σαφείς επιρροές από τον Πικάσο, ενώ συχνά διακρίνεται μια υφέρπουσα σουρεαλιστική διάθεση. Το έργο του περιλαμβάνει κυρίως νεκρές φύσεις και τοπία.
Ασχολήθηκε επίσης με τη λογοτεχνία (διηγήματα «Ο Πετεινός ή Περί αντικειμένου» και «Ληξιαρχείον») και με μακέτες σκηνικών τις οποίες εξέθεσε το 1959.
Υπήρξε μέλος της Ομάδος «Τέχνη» και ιδρυτικό μέλος της Ομάδος Αρμός και της Ομάδος «Στάθμη».
Πραγματοποίησε πέντε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα (Στούντιο Ρωκ 1934, Αίθουσα Στρατηγοπούλου 1936, Αίθουσα Ρόμβος 1948, 1950 και Γκαλερί Ζυγός 1959). Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Πανελλήνιες 1938, 1939, 1940, 1948, Ομάς «Στάθμη»-Θεσσαλονίκη 1951, Μπιενάλε Σάο Πάολο 1959, Έκθεση Νεοελληνικής Τέχνης Καναδά 1959, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1961).
Το 1960 απέσπασε εύφημο μνεία ως υποψήφιος για το Διεθνές Βραβείο Guggenheim.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων και Ρόδου και αλλού.