Η ζωγράφος Θάλεια Φλωρά-Καραβία γεννήθηκε στη Σιάτιστα το 1871 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1960.
Αποφοίτησε από το Ζάππειο Παρθεναγωγείο της Κωνσταντινούπολης (1888).
Σπούδασε ζωγραφική στο Μόναχο, κοντά στους Ν. Γύζη. Γ. Ιακωβίδη και Ν. Βώκο (1895-1898). Παράλληλα, παρακολουθούσε μαθήματα σχεδίου και χρώματος με τους Ν. Βώκο, R. Nauen, κ.ά.
Το 1907 εγκαταστάθηκε στην Αλεξάνδρεια, όπου ίδρυσε και διηύθυνε την Καλλιτεχνική Σχολή.
Παρακολούθησε από κοντά τις επιχειρήσεις του ελληνικού στρατού στον Α’ Βαλκανικό, τη Μικρασιατική εκστρατεία και στο Αλβανικό μέτωπο, απεικονίζοντας στιγμιότυπα της ζωής των στρατιωτών, πορτρέτα των πρωταγωνιστών και τοποθεσίες. Η μαρτυρία της για τους Βαλκανικούς μαζί με τα έργα που φιλοτέχνησε στο πεδίο των μαχών περιέχονται στο βιβλίο «Εντυπώσεις από τον πόλεμο του 1912-1913. Μακεδονία-Ήπειρος» (1936). Για την προσφορά της τιμήθηκε με το αργυρό μετάλλιο της Ακαδημίας Αθηνών (1945) και με τον Σταυρό του Τάγματος της Ευποιίας (1954).
Ξεκινώντας την εκθεσιακή της δραστηριότητα το 1898, παρουσίασε το έργο της σε πλήθος ατομικών και ομαδικών εκθέσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε επίσης στη Διεθνή Έκθεση του Παρισιού (1900), των Αθηνών (1903) και τη Μπιενάλε της Βενετίας (1934).
Η διδασκαλία του Γύζη που έδινε έμφαση στην καθαρή γραμμή, το προσεγμένο σχέδιο και την ισορροπία στην οργάνωση της σύνθεσης διαφαίνεται κυρίως στις προσωπογραφίες της. Ακολούθησε τις επιταγές της Ακαδημίας του Μονάχου, ενώ αργότερα υιοθέτησε τα διδάγματα του ιμπρεσιονισμού και του υπαιθρισμού.