Ο ζωγράφος και χαράκτης Ευθύμιος Παπαδημητρίου γεννήθηκε το 1895 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1958.
Σπούδασε φυσικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και διδάχθηκε σχέδιο από τους ζωγράφους Ε. Κοντιάδη και Β. Χατζή. Από το 1922 ως το 1929 παρακολούθησε μαθήματα σε ελεύθερες ακαδημίες του Παρισιού, ενώ παράλληλα επισκεπτόταν τα μεγάλα ευρωπαϊκά μουσεία. Μελέτησε τη βυζαντινή τέχνη σε μεγάλα κέντρα, όπως η Κωνσταντινούπολη, το Άγιον Όρος και ο Μυστράς, και τα θέματα που άντλησε συνθέτουν μια σημαντική ενότητα στο σύνολο της χαρακτικής του.
Κύριο μέσο της καλλιτεχνικής του έκφρασης παρέμεινε η ξυλογραφία σε όρθιο και πλάγιο ξύλο. Το στυλ του, ρεαλιστικό κατά βάση, περιέχει και στοιχεία του μοντερνισμού, εμποτισμένα όμως με μια ελληνοκεντρική διάθεση. Ασχολήθηκε με το σκίτσο, τη γελοιογραφία και την εικονογράφηση βιβλίων.
Το 1958 διορίστηκε καθηγητής χαρακτικής στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου όμως δεν πρόλαβε να διδάξει παρά μόνο μερικούς μήνες.
Πα¬ρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Αλεξάνδρεια (1927), Κάιρο (1928), Αθήνα (1950)) όπως και σε ομαδικές [ομάδα Τέχνη (1930, 1931, 1936, 1937), Μπιενάλε Βενετίας (1934, 1940, 1960), Έκθεση Ευρωπαϊκής Χαρακτικής XVI (Κόζιτσε, Τσεχοσλοβακία 1936, Πανελλήνιες (1938-1952), Διεθνής Έκθεση Χαρακτικής (Victoria and Albert Museum, Λονδίνο 1954] κ.ά.