Ο ζωγράφος Ντίκος (Κωνσταντίνος) Βυζάντιος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924 και απεβίωσε στη Μαγιόρκα το 2007. Έλαβε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον πατέρα του και ζωγράφο Περικλή Βυζάντιο. Ξεκίνησε τις σπουδές του στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών το 1942 -χωρίς εισαγωγικές εξετάσεις, καθώς κρίθηκε ως εξαιρετικό ταλέντο- παρακολουθώντας τα μαθήματα του Κ. Παρθένη και του Ου. Αργυρού, για να συνεχίσει με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών το 1945 στο Παρίσι, όπου τελικά εγκαταστάθηκε μόνιμα το 1946. Εκεί παρακολούθησε μαθήματα στις Ακαδημίες Julian και Grande Chaumière, μυήθηκε στην τέχνη της χαλκογραφίας κοντά στον Δημήτρη Γαλάνη και εντάχθηκε σε έναν κύκλο που περιλάμβανε μεταξύ άλλων τον Ζερβό, καθώς και σημαντικούς δημιουργούς της διεθνούς πρωτοπορίας, όπως ο Α. Giacometti και ο Ε. Ionesco. Στη δεκαετία του 1960 στράφηκε στην αφαίρεση, την οποία εγκαταλείπει γύρω στα 1975, για να στραφεί ξανά στην παραστατική ζωγραφική, με ανθρώπινες μορφές προβληματικής ανατομικά απόδοσης και χώρους στους οποίους η γεωμετρική προ-οπτική καταστρατηγείται.
 Το 1985, η γαλλική κυβέρνηση του απονέμει τον τίτλο του Chevalier des Arts et des Lettres και, το 1990, τον τίτλο του Officier des Arts et des Lettres. 
Η πρώτη του ατομική έκθεση έγινε το 1951, στο Παρίσι, ακολούθησαν άλλες 22 στη Γαλλία (Παρίσι, Amiens, Rouen, Metz, Ville de Chalon-sur-Saone), Αθήνα, Λευκωσία, Αμβέρσα, Ζυρίχη και Λονδίνο. Εξέθεσε και σε πολυάριθμες ομαδικές εκθέσεις σε Ελλάδα, Γαλλία, Βέλγιο, Ελβετία, Κύπρο.
Έργα του βρίσκονται στο Μουσείο του Λουξεμβούργου, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης του Ντάλας, στην Εθνική Πινακοθήκη, στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Μουσείο Μπενάκη, στο  Εθνικό Ιστορικό Μουσείο-Αρχοντικό Λάζαρου Κουντουριώτη κ.α