Η ζωγράφος Κούλα Μπεκιάρη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1905 και απεβίωσε το 1992.
Μαθήτευσε κοντά στη μητέρα της, τη ζωγράφο Άννα Μπεκιάρη, και αργότερα κοντά στους Θ. Τριανταφυλλίδη (ζωγραφική) και Γ. Βελισσαρίδη (χαρακτική). Ταξίδεψε στη Γαλλία και στην Ιταλία.
Ζωγράφισε τοπία, νεκρές φύσεις και κυρίως πορτρέτα. Επιδόθηκε στην αναπαραστατική ζωγραφική με εξπρεσιονιστική διάθεση, αδρά γραφή και πλούσια χρωματική πάστα. Στα μορφοπλαστικά στοιχεία των έργων της, ιδιαίτερα στο χρώμα και στον τρόπο που διαβαθμίζει τους τόνους για να δώσει μια εξωπραγματική διάσταση στο φως, παρατηρείται μια έντονη επίδραση του O. Redon.
Παρουσίασε το έργο της σε ατομικές εκθέσεις (Νέες Μορφές, 1960, ΑΤΙ 1964, Άστορ, Αθήνα 1976). Πήρε μέρος και σε ομαδικές (ΣΕΚ 1929, Μπιενάλε Βενετίας 1934, Ελεύθεροι Καλλιτέχναι 1935, 1939, Πανελλήνια Χαρακτικής 1938, Πανελλήνιες 1938, 1939, 1940, 1948, 1952, 1957, 1960, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973, Griechische Graphik, Leipziger Messe, Λιψία 1940, Grekisk Konst, Konstakademien, Στοκχόλμη 1947, Mostra di Pittrici e Scultrici Greche, Galleria Comunale, Ρώμη 1960, Μπιενάλε Σάο Πάολο 1961, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1963, Salon International de l’ Art Libre, Παρίσι 1964-αργυρό μετάλλιο, Mostra Annuale Italiana d’ Arte Grafica, Αγκόνα 1966-αργυρό μετάλλιο, Μπιενάλε Montecatini, Ιταλία 1969, Μεταπολεμική Χαρακτική, Εθνική Πινακοθήκη 1988, Αφιέρωμα στη Γυναίκα, Υάκινθος 1998 κ.ά.).
Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στις Πινακοθήκες του Δήμου Αθηναίων και Ρόδου, στη Συλλογή Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης κ.α.
Δημοσίευσε άρθρα για καλλιτέχνες: «Ο τελευταίος του πίνακας…», Ζυγός, 15 (1957), «Ο Παπαντωνίου ως άνθρωπος», Ζυγός, 29 (1958).
Ήταν μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.