Ο ζωγράφος Γιάννης Τσάμης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1920. Ήταν αδερφός του συλλέκτη Δημητρίου Τσάμη.
Πήρε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής κοντά στον Πολύκλειτο Ρέγκο. Αργότερα πήγε στο Παρίσι και σπούδασε στην École des Beaux-Arts με δάσκαλο τον M. Brianchon και στο εργαστήριο του σημαντικού κυβιστή ζωγράφου F. Léger. Παράλληλα με τη ζωγραφική, πειραματίστηκε και με τη χαρακτική και τη γλυπτική. Αν και τα έργα του ανήκουν σε πολλές θεματικές κατηγορίες, ιδιαίτερη φαίνεται να είναι η προτίμησή του στην προσωπογραφία και τις νεκρές φύσεις.
Στα πορτρέτα του χρησιμοποιεί ρεαλιστική γλώσσα με άμεσες αναφορές στο δάσκαλο και φίλο του Πολύκλειτο Ρέγκο, ενώ εμφανείς είναι και οι επιρροές από τα μοντερνιστικά ρεύματα των αρχών του 20ού αιώνα. Ειδικά στα γυναικεία γυμνά ακολουθεί τις αρχές του Matisse και των φωβιστών με κύριο χαρακτηριστικό τα αντιρεαλιστικά χρώματα και τις παραμορφώσεις. Αντίθετα, περισσότερο αφαιρετική είναι η διάθεσή του στις νεκρές φύσεις και τα τοπία.
Το έργο του έχει παρουσιαστεί σε ατομικές εκθέσεις στη Νίκαια (1951), στο Παρίσι (1953-1989) αλλά και σε ομαδικές όπως στο Salon d’ Automne και στο Salon des Indépendants (1953-1989), στην έκθεση «Peintres et Sculpteurs Grecs de Paris στο Musee d’Art Moderne στο Παρίσι (1962) και σε Πανελλήνιες από το 1967 μέχρι το 1975.