Η κεραμοπλάστης Ελένη Βερναδάκη γεννήθηκε στα Χανιά το 1933.
Σπούδασε κεραμική στο Hammersmith College of Art and Building του Λονδίνου (1957-1959). Επιστρέφοντας στην Ελλάδα στα τέλη του 1959 άνοιξε το εργαστήριό της στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο από το 1974 μεταφέρθηκε στην Κάντζα, σε κτήριο ειδικά σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Τάκη Ζενέτο. Το εργαστήριο εξαγοράστηκε πρόσφατα από το Υπουργείο Πολιτισμού και το 2021 κηρύχθηκε ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς, μαζί με τον εξοπλισμό και τους βοηθητικούς του χώρους του.
Το 1961 η Βερναδάκη εντάχθηκε στην «Ομάδα Τέχνης α΄», με μέλη τους Κοκκινίδη, Λουκόπουλο και Καπράλο και στόχο την προώθηση της τέχνης στο ευρύ κοινό. Αργότερα υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συνδέσμου Σύγχρονης Τέχνης (ΣΥΣΤ), όπου διετέλεσε και γενική γραμματέας.
Μέσα από το Μορφολογικό Κέντρο Αθηνών – adc (Athens Design Center), το οποίο ίδρυσε με τον σύζυγό της Νίκο Παπαδάκι και λειτούργησε από το 1968 έως το 2015, προωθήθηκαν στο κοινό έργα που συνένωσαν το χειροποίητο καλλιτεχνικό αντικείμενο με τη σύγχρονη ζωή.
Εργάστηκε σε πηλό και άλλα υλικά (μάρμαρο, ξύλο, διάφορα μέταλλα, πλαστικό), ανανεώνοντας ριζικά τη σύγχρονη ελληνική κεραμική τέχνη κατά το δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ασχολήθηκε και με τις αρχιτεκτονικές εφαρμογές της κεραμικής, σχεδιάζοντας και κατασκευάζοντας επιτοίχιες συνθέσεις για δημόσια και ιδιωτικά κτήρια. Παράλληλα, συνεργάστηκε με τους Γιάννη Μόραλη, Παναγιώτη Τέτση, Μιχάλη Κατζουράκη και Δημήτρη Μυταρά για τη μεταφορά σχεδίων τους για κεραμικές συνθέσεις.
Παρουσίασε έργα της σε ατομικές (π.χ. Αθήνα 1961, 1964, 1976, 1982, Παρίσι 1979) και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (9η Διεθνής Έκθεση Κεραμικής Τέχνης, Smithsonian Institution της Ουάσινγκτον 1963, 10η Art Basel 1979, Ericson Gallery, Νέα Υόρκη 1981).