Ο ζωγράφος Νίκος Φωτάκις γεννήθηκε στην Πηγή Ρεθύμνου το 1904 και απεβίωσε στο Ηράκλειο το 1959.
Αν και κρητικής καταγωγής πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε το 1917. Προς το τέλος της ζωής του επέστρεψε στην Κρήτη.
Σπούδασε στο Σχολείο Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Σπ. Βικάτο και με την αποφοίτησή του παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στη Βιέννη.
Εργάστηκε ως σκηνογράφος-ενδυματολόγος συνεργαζόμενος με τους θιάσους της Μ. Κοτοπούλη, του Δ. Μυράτ, το ΚΘΒΕ κ.ά.
Στο έργο του συνδυάζει μετεμπρεσιονιστικές επιρροές με ναΐφ στοιχεία, ενώ το ύφος του παραπέμπει στους Π. Ρέγκο αλλά και Ν.Γ. Πεντζίκη. Οι ομοιότητες μεταξύ τους δεν είναι μόνο τεχνοτροπικές αλλά και θεματολογικές. Επηρέασε νεότερους καλλιτέχνες, όπως ο Πάνος Παπανάκος.
Αμέσως μετά το θάνατό του, εκδόθηκαν σε βιβλίο («Μερόνυχτα στο Όρος») ανέκδοτα κείμενά του με εντυπώσεις και σκέψεις του από το Άγιον Όρος.
Πραγματοποίησε αρκετές ατομικές εκθέσεις σε Θεσσαλονίκη, Αθήνα, Χανιά, Ηράκλειο, Ρέθυμνο, Σέρρες, Καβάλα, Τρίκαλα, Σικάγο (1953), Νέα Υόρκη (1953), Κωνσταντινούπολη (1957).
Έργα του βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.