Η ζωγράφος και γλύπτρια Χαρά (Χαρίκλεια) Βιέννα-Παπαγεωργίου γεννήθηκε στο Νέο Φάληρο το 1922 και απεβίωσε στο Παλαιό Φάληρο το 1982.
Σπούδασε γλυπτική και ζωγραφική στη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με καθηγητές τον Μ. Τόμπρο στη γλυπτική και τον Ου. Αργυρό στη ζωγραφική. Μετά το 1957 πήγε στη Ρώμη, όπου συνέχισε τις σπουδές της στην κεραμική.
Εξέδωσε ποιητική συλλογή, ασχολήθηκε με την εικονογράφηση βιβλίων και την τεχνοκριτική.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα («Παρνασσός» 1954, 1955, 1967, Εντευκτήριο Πρακτορείου Πνευματικής Συνεργασίας 1967, Στοά Τέχνης 1968, «Τζοκόντα» 1978) και συμμετείχε σε ομαδικές στην Αθήνα (π.χ. Πανελλήνιες 1948, 1952, 1957, 1960, 1969, 1971, 1973, 1975), τη Θεσσαλονίκη, το Ναύπλιο, τη Λευκάδα, τη Χαλκίδα, το Βόλο, τα Τρίκαλα, την Κομοτηνή και το εξωτερικό (Νέα Υόρκη, Salon d’art libre Παρίσι 1962, Μόσχα, Brandford Καναδά). Συμμετείχε επίσης σε εκθέσεις του Καλλιτεχνικού Σωματείου Ελληνίδων. Για το εικαστικό της έργο έλαβε διακρίσεις και βραβεία (Βραβείο σχεδίου Μάρσαλ, Έπαινος Διεθνούς Έκθεσης στην La Spezia, αργυρό μετάλλιο και δίπλωμα στο 6ο Φεστιβάλ Μόσχας 1957).
Έργα της βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στον Φιλολογικό Σύλλογο «Παρνασσός», στις Πινακοθήκες των Δήμων Αθηναίων και Πειραιά, στη Συλλογή Χαράλαμπου Χριστοφόρου στη Λάρνακα και σε ιδιωτικές συλλογές.