Ο ζωγράφος Μιχάλης Γεωργάς γεννήθηκε στη Σύμη το 1947.
Είναι αυτοδίδακτος στη ζωγραφική. Το έργο του μαρτυρεί τη μελέτη της αρχαίας ελληνικής και βυζαντινής τέχνης, ενώ τα υλικά που χρησιμοποιεί, ιδίως η αβγοτέμπερα, ευθέως αναφέρονται στην τεχνική της βυζαντινής εικόνας. Ζωγραφίζει κυρίως τοπία (της υπαίθρου, αστικά της Αθήνας και του Πειραιά, καθώς και αρχαιολογικά -πραγματικά ή φανταστικά), συνδυάζοντας στοιχεία της παραστατικής ζωγραφικής με προσωπικές εκφραστικές αναζητήσεις που κινούνται ανάμεσα στη μνήμη και τη σύγχρονη παρατήρηση του ελληνικού τοπίου, της φύσης και της καθημερινής ζωής.
Είναι μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδος.
Παρουσίασε το έργο του σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα (π.χ. «Άστορ» 1970, «Νέες μορφές» 1975, 1977), τον Πειραιά (1993), τη Θεσσαλονίκη («Κοχλίας» 1974, «Πανσέληνος» 1979), τη Λάρισα (1986), τη Ρόδο (1986), την Ερμούπολη (1999), το Αμβούργο (1977, 1981) και την Πύλη Αμμοχώστου (2003) και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό (π.χ. Πανελλήνιες 1969, 1971, 1973, 1975, Στουτγκάρδη 1978, Δουβλίνο, 1979, Βασιλεία 1981, Λεμεσός 1983, Λευκωσία 1983).
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στη Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας-Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα, στη Συλλογή του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τραπέζης και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.