Ο γλύπτης Γιώργος Γεωργιάδης γεννήθηκε στο Μαρούσι το 1934 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2010.
Σπούδασε γλυπτική στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1954-1959) με δάσκαλο τον Γιάννη Παππά. Στη Φλωρεντία με υποτροφία του Ιδρύματος Ευγενίδη διδάχθηκε την τεχνική του μετάλλου από τον Β. Βearzi, ενώ το 1975 πήρε άλλη υποτροφία από το Ίδρυμα Ford.
Δίδαξε σχέδιο (1960-1980) στις Σχολές Δοξιάδη (ΑΤΙ) και Πετρά.
Κυρίαρχο θέμα της γλυπτικής του συνιστά η μελέτη της καθιστής στεατοπυγικής γυναικείας μορφής, τυλιγμένης με ένδυμα, σε μια σύζευξη στοιχείων της κλασικής (torso) και της μοντέρνας γλυπτικής, αλλά και ανομοιογενών υλικών, με έμφαση στα καθαρά πλαστικά στοιχεία. Το ανθρώπινο/γυναικείο σώμα, ακρωτηριασμένο, ακέφαλο, παραμορφωμένο βίαια, non finito, με εκφραστική πυκνότητα και κίνηση, μοναχικό ή σε συμπλέγματα, διαλέγεται αντιστικτικά και αλληγορικά με τα κλασικιστικά ενδύματα και το λαμπερό-πλήρως επεξεργασμένο λαούτο.
Έχει παρουσιάσει το έργο του σε ατομικές εκθέσεις (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βερολίνο) και έλαβε μέρος σε πολλές ομαδικές (Πανελλήνιες 1960, 1963, 1965, 1967, 1969, 1971, 1973, 1987. Μπιενάλε Νέων, Παρίσι 1960. Πανελλαδική έκθεση Νέων, Γαλλικό Ινστιτούτο 1961. Exposition Internationale de Sculpture Contemporaine, Musée Rodin 1971, 1976, 1978. Les Arts en Europe, Βρυξέλλες 1976. Μπιενάλε Αλεξάνδρειας, 1976. Μπιενάλε Βενετίας, 1984, κ.ά.).
Τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο γλυπτικής στην Πανελλαδική Έκθεση Νέων (1961), το Α΄ βραβείο γλυπτικής στην έκθεση Les Arts en Europe, Βρυξέλλες (1976), το Β΄ βραβείο γλυπτικής στη Μπιενάλε Αλεξάνδρειας (1976) κ.α.
Έργα του βρίσκονται σε μουσεία και ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.