Ο ζωγράφος και γλύπτης Κώστας Ηλιάδης γεννήθηκε στο 1903 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1991.
Το 1914 η μητέρα του, βλέποντας την κλίση του στην ζωγραφική, τον γνώρισε στον Γ. Ροϊλό, οπότε άρχισε να παρακολουθεί το κυριακάτικο τμήμα ζωγραφικής του Μικρού Πολυτεχνείου. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών ζωγραφική με δασκάλους τους Γ. Ροϊλό, Γ. Ιακωβίδη, Σπ. Βικάτο και Νικόλαο Λύτρα και γλυπτική κοντά στον Θωμά Θωμόπουλο (1920-1927). Σε νεαρή ηλικία εργάστηκε στο φωτογραφείο του ονομαστού φωτογράφου Γεώργιου Ι. Μπούκα. Κερδίζοντας το Αβερώφειο Βραβείο ζωγραφικής σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό το 1929, φεύγει με τριετή υποτροφία στο Παρίσι (1930-1933), όπου παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής στην Académie de la Grande Chaumiere και διδάχθηκε τη χαρακτική στο εργαστήριο του Γαλάνη, ο οποίος τον επηρέασε στη ζωγραφική του.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, δίδαξε ελεύθερο σχέδιο και διακοσμητικές συνθέσεις στην Ελληνική Βιοτεχνική Εταιρία–Διπλάρειο Σχολή (1934-1940). Το 1952 ίδρυσε στην Αθήνα το Επιμορφωτικό Κέντρο Καλών Τεχνών, όπου επί οκτώ χρόνια δίδαξε ελεύθερο σχέδιο, σύνθεση, χρώμα, σπουδή γυμνού και εφαρμογή υλικών. Το 1960 λειτούργησε εκεί εργαστήριο ελευθέρων σπουδών σχεδίου και αρχιτεκτονικής, προγυμνάζοντας υποψηφίους για την Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Με δάσκαλο τον Γ. Χατζόπουλο, ειδικεύθηκε στη συντήρηση έργων ζωγραφικής και αποκατέστησε έργα σε πινακοθήκες και συλλογές της Αθήνας και του Παρισιού.
Αξιοσημείωτη είναι στη δουλειά του η διάθεση πειραματισμού ακόμη και όταν ο καλλιτέχνης βρισκόταν σε αρκετά μεγάλη ηλικία. Ξεκινώντας από γυμνά, πορτρέτα και προσωπογραφίες που αποδίδονται με ακαδημαϊκή και εκλεκτικιστική τάση, καταλήγει προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950 στην αφαίρεση και αργότερα στην ενσωμάτωση του ίδιου του αντικειμένου και στην κονστρουκτιβιστική γλυπτική.
Υπήρξε μέλος του Συλλόγου «Ομάς Τέχνη» και ιδρυτικό μέλος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου της Ελλάδος.
Το 1938 του απονεμήθηκε Κρατικό Αργυρό Μετάλλιο για την εκτέλεση κρατικών διακοσμητικών εργασιών. Το 1984, ο Δήμος Αθηναίων του απένειμε χρυσό μετάλλιο για την καλλιτεχνική δημιουργία του.
Παρουσίασε έργα του σε πολλές Πανελλήνιες (1938, 1939, 1940, 1948, 1957, 1963, 1967, 1969), Μπιενάλε (Βενετίας 1934, Σάο Πάολο 1969), παρισινά σαλόνια (π.χ. Salon d’Automne, Salon des Tuileries), άλλες διεθνείς εκθέσεις και σε δυο αναδρομικές (1979, 1985).
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος κ.α., καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.