Ο ζωγράφος Ευάγγελος Ιωαννίδης γεννήθηκε στο Αϊδίνι της Μ. Ασίας το 1868 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1942.
Μεγάλωσε στη Σμύρνη, όπου και πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Αργότερα, συνέχισε τις σπουδές του στο Μόναχο κοντά στον Γ. Ιακωβίδη και τον Ν. Γύζη (1878-1888). Με την επιστροφή του στην Ελλάδα σπούδασε με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα στο Σχολείο των Καλών Τεχνών, από όπου αποφοίτησε το 1893. Επέστρεψε στη Σμύρνη και στη συνέχεια, εξαιτίας του έντονου ενδιαφέροντός του για τη βυζαντινή τέχνη, ταξίδεψε σε ιερούς τόπους, την Πάτμο, τους Αγίους Τόπους και το όρος Σινά. Αντέγραψε, κατ’ εντολήν της Χιακής Επιτροπής, τους σπουδαιότερους πίνακες ευρωπαίων ζωγράφων με θέμα την Ελληνική Επανάσταση, όπως τη Σφαγή της Χίου του Delacroix καθώς και πολλά πορτρέτα αγωνιστών. Το 1920 εργάστηκε στο Λονδίνο και στη συνέχεια στην Αμερική, όπου αγιογράφησε ναούς της ομογένειας στη Βοστώνη και στο Σικάγο. Το 1928 επέστρεψε στην Αθήνα και το 1939 αγιογράφησε τις εικόνες του τέμπλου της Αγίας Φωτεινής στη Νέα Σμύρνη, οι οποίες σήμερα βρίσκονται στον ναό του Αγίου Ι. Θεολόγου.
Ζωγράφισε κυρίως τοπία, ακαδημαϊκές προσωπογραφίες, ιδεαλιστικές ηθογραφίες και θρησκευτικές σκηνές. Σε πολλά έργα το τοπίο γίνεται αντικείμενο συμβολικής πραγμάτευσης, με πνευματικές προεκτάσεις, αποφεύγοντας να προβάλει γραφικά στοιχεία της ελληνικής φύσης, ενώ εμφανή είναι τα ιμπρεσιονιστικά στοιχεία.
Έργα του εκτέθηκαν σε ομαδικές εκθέσεις, Πανελλήνιες του 1939 και 1940. Συμμετείχε στην Μπιενάλε Βενετίας το 1934.