Ο ζωγράφος Νίκος (Nikos) Κεσσανλής γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1930 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2004.
Μαθήτευσε κοντά στον Κ. Σπυρόπουλο (1944-1948) και φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1948-1955) με δάσκαλο τον Γ. Μόραλη. Το 1947 συνέχισε τις σπουδές του με υποτροφία στο Instituto Centrale del Restauro στη Ρώμη. Παρέμεινε στο Παρίσι από το 1959 έως το 1981, οπότε επιστρέφει στην Ελλάδα. Στο Παρίσι συνδέθηκε με το κίνημα των Νέων Ρεαλιστών και τον Pierre Restany. Με τη γλύπτρια Χρύσα Ρωμανού ακολούθησαν κοινή πορεία (1968 κ.ε.).
Το 1964 έλαβε μέρος μαζί με τους Β. Κανιάρη και Δανιήλ στην έκθεση ορόσημο για την ιστορία της ελληνικής τέχνης “Προτάσεις για μια Νέα Ελληνική Γλυπτική”, στο θέατρο La Fenice της Βενετίας.
Από το 1960 ενδιαφέρθηκε για την αυτόνομη χρήση των υλικών, τόσο ως συσσωρευμένες ύλες από βιομηχανικά κατάλοιπα του σύγχρονου πολιτισμού όσο και ως ενέργειες εξοβελισμού τους από τον εικαστικό στον πραγματικό χώρο, δημιουργώντας εικόνες τραγικά παραμορφωτικές-εξπρεσιονιστικές με βίαια τσαλακωμένα σκληρά υλικά.
Από το 1961 άρχισε η μακροχρόνια ενασχόλησή του με τη φωτογραφία, ακολουθώντας τη συνθετική διαδικασία της συναρμολόγησης, ενώ από το 1963 μετείχε στο κίνημα της Mec-Art (Mechanical Art), εφαρμόζοντας τη φωτομηχανική μέθοδο. Το 1965 ξεκίνησε τις σειρές «Φαντασμαγορίες» και «Αναμορφώσεις», στις οποίες οι επιδράσεις του φωτός δημιουργούν πλασματικά γλυπτά, στα όρια πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. Το1982 εκλέχτηκε καθηγητής στην ΑΣΚΤ, όπου δίδαξε έως το 1997. Ασχολήθηκε και με θεωρητικά ζητήματα της τέχνης, δημοσιεύοντας άρθρα του σε ελληνικά περιοδικά.
Παρουσίασε το έργο του σε πολλές ατομικές (Αθήνα, Obelisco-Ρώμη 1957, 1959, 1965, Μπιενάλε Βενετίας 1988 κ.α.) και ομαδικές εκθέσεις (Πανελλήνια 1987, Μπιενάλε Βενετίας 1958, 1976, Μπιενάλε Σάο Πάολο 1961, 1963 κ.α.).