Καλλιτέχνης

Ναταλία Μελά-Κωνσταντινίδη (1923 – 2019)

Βιογραφία

Η γλύπτρια Ναταλία Μελά-Κωνσταντινίδη, εγγονή του Παύλου Μελά και της Ναταλίας Δραγούμη, γεννήθηκε στην Κηφισιά το 1923 και απεβίωσε στην Αθήνα το 2019.
To 1941 αποφοίτησε από τη Γερμανική σχολή. Αρχικά εγγράφτηκε στη Νομική και παράλληλα στην ΕΠΟΝ. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, με δασκάλους στη γλυπτική τον Μ. Τόμπρο και τον Κ. Δημητριάδη (1942-1947). Παράλληλα μαθήτευσε στο εργαστήριο του γλύπτη Θανάση Απάρτη. Δέχτηκε ταυτόχρονα και την επίδραση της σκέψης του Πικιώνη με τον οποίο μάλιστα δούλεψε από το 1948 για δημόσιες παραγγελίες μνημείων. Καθοριστικό ακόμη ρόλο στις επιλογές της έπαιξε ο σύζυγός της, ο αρχιτέκτονας Άρης Κωνσταντινίδης, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1951. Μέχρι το 1960 η γλυπτική της επικεντρώθηκε σε προτομές και μνημεία αγωνιστών του 1821 σε μάρμαρο ή πέτρα. Στη δεκαετία του ’60 στράφηκε στο μέταλλο και στην οξυγονοκόλληση –μετά από σχετικά μαθήματα διάρκειας τριών μηνών σε σχολή οξυγονοκολλητών στο Παλαιό Φάληρο- εξακολουθώντας όμως να αντλεί τα θέματά της από την ιστορία, τη μυθολογία, την παράδοση και τη φύση. Από το 2008 στράφηκε στην κατασκευή γλυπτών στη μορφή ζώων από ημίσκληρο χαρτόνι.
Εκτός από τη γλυπτική, φιλοτέχνησε κοσμήματα από βότσαλα και γυαλί, καθώς και κολάζ από κομμάτια εφημερίδας και χαρτιού βαμμένα με υδατοχρώματα. Ασχολήθηκε επίσης με την κατασκευή σκηνικών θεατρικών παραστάσεων του σκηνοθέτη Κάρολου Κουν.
Υπήρξε από τα ιδρυτικά μέλη της καλλιτεχνικής ομάδος «Αρμός» και συμμετείχε στις εκθέσεις του (1950-1951).
Παρουσίασε έργα της σε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα και τη Ν. Υόρκη (1968) και συμμετείχε σε ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Πανελλήνιες 1948, 1965, 1967, 1975, 1987, Μπιενάλε Σάο Πάουλο 1965, Salon de la jeune sculpture, Παρίσι 1970, 1971, 1974, 1975, 1976, Salzburg 1964 κ.α.)
Το 2011 η Ακαδημία Αθηνών την τίμησε με το Αριστείον Καλών Τεχνών.
Τα έργα της βρίσκονται σε δημόσιους χώρους και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Μετάβαση στο περιεχόμενο