Ο ζωγράφος Βικέντιος Λάντσας (Vicenzo Lanza) γεννήθηκε στη Βενετία το 1822 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1902.
Σπούδασε ζωγραφική στην Accademia di Belle Arti της Βενετίας, όπου και δίδαξε προοπτική ως το 1848. Τότε αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα του επειδή συμμετείχε στην επανάσταση εναντίον των Αυστριακών. Κατέφυγε στην Ελλάδα και, με την υποστήριξη του βασιλικού ζεύγους, ανέλαβε σημαντικά τοιχογραφικά σύνολα (Έπαυλη Αμαλίας, Αίθουσα Τελετών Πανεπιστημίου Αθηνών, Άγιος Νικόδημος).
Από το 1863 (χρονιά που πολιτογραφείται Έλληνας) και ως το 1900 υπήρξε καθηγητής της Προοπτικής και του Αρχιτεκτονικού Σχεδίου στο Σχολείο των Καλών Τεχνών και δίδαξε ζωγραφική στη Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή Υπαξιωματικών.
Χρησιμοποιώντας κυρίως την τεχνική της υδατογραφίας, επιδόθηκε στη λεγόμενη ιστορική ή αρχαιολογική τοπιογραφία. Απεικόνισε μνημεία και τοπία μάλλον με το ρεαλισμό του άμεσου βιώματος παρά υπό το πρίσμα του ρομαντισμού, όπως συνήθιζαν οι φιλέλληνες περιηγητές ζωγράφοι της εποχής.
Συμμετείχε σε εκθέσεις των Ολυμπίων (1859, 1870, 1888), του Παρνασσού (1885 και μετά το 1900), στην Exposition Internationale Universelle (Παρίσι 1867). Επίσης, πήρε μέρος σε εκθέσεις ως μέλος της κριτικής επιτροπής (Έκθεση Πολυτεχνείου 1855, Κοντοσταύλειος διαγωνισμός 1856, κ.ά.).