Η γλύπτρια Μαρία Λεδάκη-Εμμανουηλίδου, με καταγωγή από τα Χανιά, γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Είναι σύζυγος του χαράκτη και ζωγράφου Μανόλη Εμμανουηλίδη. Ζει και εργάζεται στην Ανω Ηλιούπολη.
Από νεαρή ηλικία ασχολήθηκε με το σχέδιο στο εργαστήρι του ζωγράφου Βάσου Γερμενή και αργότερα με τη γλυπτική σαν μαθήτρια του γλύπτη Θανάση Απάρτη. Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με δάσκαλο τον Μιχάλη Τόμπρο.
Δίδαξε από το 1958 ως καθηγήτρια καλλιτεχνικών στη Μέση Εκπαίδευση.
Υπήρξε μέλος της Διεθνούς Γυναικείας Μορφωτικής Ομοσπονδίας, από την οποία τιμήθηκε με μετάλλιο το 1980. Το 1978 ο Δήμος Αθηναίων της απένειμε μετάλλιο τιμής για την καλλιτεχνική της δράση.
Έργα της βρίσκονται στην Πινακοθήκη της Αγκόνας, στη Γαλλία, στη Γερμανία, στην Αθήνα, στην Ηλιούπολη («Μνημείο Ειρήνης») και σε ιδιωτικές συλλογές.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στην Αθήνα. Συμμετείχε σε ομαδικές εκθέσεις (π.χ. Πανελλήνιες 1957, 1961, 1962, 1972, Μπιενάλε Φιλοθέης 1966-τιμητικό μετάλλιο, Διεθνής Έκθεση Νέων Καλλιτεχνών στη Μόσχα 1960-έπαινος, Διεθνής Έκθεση Γλυπτικής 1973-μετάλλιο, Διεθνής Έκθεση Μαρμάρου Θεσσαλονίκη 1976-διάκριση, Διεθνής Έκθεση Γυναικών Ελλάδος Πάτρα 1976, Κολωνία, Παρίσι, Ρώμη).