Ο ζωγράφος Χρήστος Λεφάκης γεννήθηκε στο Σουφλί Έβρου το 1906 και απεβίωσε στη Θεσσαλονίκη το 1968.
Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών (1923-1930), αρχικά κοντά στον Γ. Ιακωβίδη και στη συνέχεια στον Κ. Παρθένη.
Εκτός από τη ζωγραφική ασχολήθηκε και με το ψηφιδωτό, την υαλογραφία, τη νωπογραφία, τη χαρακτική και το σχέδιο. Συνεργάστηκε ως σχεδιαστής με την Αρχαιολογική Υπηρεσία και από το 1962 δίδαξε ζωγραφική στην Πολυτεχνική Σχολή του Α.Π.Θ.
Ξεκινώντας από μια ρεαλιστική ματιά στράφηκε, τη δεκαετία του 1950 στην αφαίρεση, αξιοποιώντας μια πληθώρα τεχνικών. Χρησιμοποιεί την τεχνική του dripping, πλάθει το χρώμα με σπάτουλα και κολλά διάφορα αντικείμενα πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια.
Με τη διδασκαλία του αλλά και με τα κείμενα που δημοσίευσε σε διάφορα περιοδικά άσκησε σημαντική επίδραση στην εικαστική ζωή της Θεσσαλονίκης.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε ατομικές εκθέσεις (Ζυγός, Αθήνα 1961, Τέχνη, Θεσσαλονίκη 1962 κ.ά.), όπως και σε ομαδικές (Στάθμη, Αθήνα 1951, Μπιενάλε Αλεξάνδρειας 1958, Μπιενάλε Σάο Πάολο 1961, Μπιενάλε Βενετίας 1968, Θεσσαλονίκη μετά το 1960, ΔΕΘ, Θεσσαλονίκη 1977 κ.ά.). Μεταθανάτιες: Δημήτρια, Θεσσαλονίκη 1978, Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, Αθήνα 1989, Βελλίδειο Π.Κ., Θεσσαλονίκη 1989.