Ο ζωγράφος και αγιογράφος Δημήτρης Λίτσας, γόνος εύπορης οικογένεια ναυτικών, γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1881 και απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1952.
Σπούδασε στο Σχολείο των Καλών Τεχνών της Αθήνας, απ’ όπου αποφοίτησε το 1901, έχοντας μαθητεύσει κοντά στον Νικηφόρο Λύτρα, τον Γεώργιο Ροϊλό και τον Κωνσταντίνο Βολανάκη και άλλους. Εργάστηκε για μια διετία κοντά στον ζωγράφο Κυριάκο Σουλιώτη, φιλοτεχνώντας προσωπογραφίες εύπορων ομογενών και παραγγελίες τοπίων στη Σμύρνη, την Κωνσταντινούπολη, τον Βόλο και την Αλεξάνδρεια. Παράλληλα, φοίτησε στη Δραματική Σχολή Αθηνών, με δασκάλους τους Άγγελο Βλάχο και τον Δημήτριο Βικέλα (1901-1903) και εργάστηκε ως ηθοποιός σε περιοδεύοντες θιάσους με τους οποίους ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη, τη Θεσσαλονίκη και τη Σμύρνη. Το 1912-1913 συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, απαθανατίζοντας σκηνές από μάχες και τη ζωή του στρατεύματος, και το 1913 μετανάστευσε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, όπου το 1916 ίδρυσε με τη βοήθεια της συζύγου του σχολή ζωγραφικής, στην οποία, μεταξύ άλλων, μαθήτευσαν οι Γιάννης Κεφαλληνός, Αριστομένης Αγγελόπουλος, Μιχάλης Κιούσης, Μιχάλης Βαφειάδης και Σπύρος Μυλωνάκης. Το 1930-1932 έζησε στο Παρίσι, όπου μελέτησε τα ρεύματα της σύγχρονης τέχνης, τα οποία επηρέασαν το έργο του.
Δημοσίευσε σχέδιά του και άρθρα για τη ζωγραφική και την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά της εποχής. Ζωγράφισε τοπία και ανθρώπους της Αιγύπτου, νεκρές φύσεις, άνθη, κορμούς δένδρων και εικόνες αγίων. Το 1948 αγιογράφησε τον Ιερό Ναό του Αγίου Χριστοφόρου στο Ραχήτειο της Αιγύπτου.
Πραγματοποίησε τέσσερις ατομικές εκθέσεις στην Αλεξάνδρεια (1929, 1937, 1942, 1958) και συμμετείχε σε ομαδικές.
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, στην Πινακοθήκη Καΐρου, στη Δημαρχιακή Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας και σε ιδιωτικές συλλογές.