Ο γλύπτης Λάζαρος Σώχος γεννήθηκε στην Τήνο το 1862 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1911.
Παρακολούθησε μαθήματα σχεδίου κοντά στον P. Guillement στην Κωνσταντινούπολη και στη συνέχεια σπούδασε γλυπτική στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας με δάσκαλο τον Λ. Δρόση και ζωγραφική με τον Ν. Λύτρα. Συνέχισε τις σπουδές του στην École des Beaux-Arts του Παρισιού και εργάστηκε κοντά στον γλύπτη Antonin Mercié.
Πολέμησε ως εθελοντής στον Ελληνοτουρκικό Πόλεμο (1897).
Συμμετείχε στη Παγκόσμια Έκθεση του Παρισιού, όπου τιμήθηκε με το χρυσό μετάλλιο για τον ανδριάντα του Θ. Κολοκοτρώνη (1900). Για το ίδιο έργο βραβεύτηκε από την Ακαδημία της Ρώμης.
Διαδέχτηκε τον Γ. Βρούτο στην έδρα της Γλυπτικής του Σχολείου των Τεχνών (1908).
Γλυπτά του παρουσιάστηκαν -μεταξύ άλλων- στα Ολύμπια (1888) και στη Διεθνή Έκθεση της Ρώμης (1911). Παράλληλα συνεργάστηκε με την Αρχαιολογική Υπηρεσία στην αναστήλωση του Λέοντα της Χαιρώνειας και στην αποκατάσταση των γλυπτών της Ολυμπίας.
Ο Σώχος έδρασε καλλιτεχνικά στη μεταβατική περίοδο, όπου τα κλασικά πρότυπα συνδέονται αρμονικά με τον ρεαλισμό και τις νέες τάσεις που εκπορεύονται από το Παρίσι, κινήθηκε μεταξύ κλασικισμού και ιδεαλισμού.