Ο ζωγράφος, εικονογράφος και χαράκτης Pierre Bonnard γεννήθηκε στο Παρίσι το 1867 και απεβίωσε στις Κάννες το 1947.
Άρχισε με νομικά αλλά συνέχισε με ζωγραφική στην Academie Julian (1886) και στην École des Beaux-Arts του Παρισιού. Εκεί γνώρισε του M. Denis, P. Sérusier και E. Vuillard και όλοι μαζί, ενθουσιασμένοι από τη ζωγραφική και τις ιδέες του Gauguin, συγκρότησαν την καλλιτεχνική ομάδα των «Ναμπί» (Nabis = προφήτες). Ο ίδιος, λόγω του ιδιαίτερου θαυμασμού του στις γιαπωνέζικες ξυλογραφίες ονομάστηκε «Γιαπωνέζος ναμπί».
Ήταν ένας από τους πρώτους καλλιτέχνες που σχεδίασαν αφίσες και είχε την εκτίμηση του Toulouse-Lautrec. Η πώληση μάλιστα μιας από αυτές -France-Champagne, 1889- συνετέλεσε στο να στραφεί οριστικά στην τέχνη. Ο Bonnard, ζώντας στην εποχή των μετεμπρεσιονιστικών αναταράξεων και της δημιουργίας των προϋποθέσεων της τέχνης του εικοστού αιώνα, επέστρεψε ενσυνείδητα στον Εμπρεσιονισμό και τον εμπλούτισε με μια νέα άποψη για τη σύνθεση και το χρώμα. Ήταν πράγματι ένας ζωγράφος που, χωρίς να υποβαθμίζει τις απαιτήσεις της σύνθεσης, είχε μια βαθιά αίσθηση των χρωματικών αξιών. Αυτό γίνεται φανερό όχι μόνο στα ζωγραφικά του έργα αλλά και στις αφίσες, τις εικονογραφήσεις βιβλίων και τα θεατρικά σκηνικά του, συνδυασμένο με την τάση του να αφήνει την επιφάνεια του πίνακα να λειτουργεί ακόμη και μέσα από το διακοσμητικό χαρακτήρα του χρώματος. Ξεχωρίζουν τα «εντιμιστικά» (intimiste) εσωτερικά του, στα οποία προσεγγίζει ποιητικά και ερμηνεύει εικαστικά καθημερινές σκηνές της αστικής ζωής του Παρισιού.
Έργα του μπορεί κανείς να δει στα περισσότερα μουσεία του κόσμου.