Γεννημένη στην Αθήνα, η Ελένη Κωνσταντινίδη (1910–1988) φοίτησε στην ΑΣΚΤ την περίοδο 1929-1934. Εκεί σπούδασε ζωγραφική και χαρακτική δίπλα σε δύο σπουδαίους δασκάλους, τον Κωνσταντίνο Παρθένη και τον Γιάννη Κεφαλληνό αντίστοιχα. Στη δημιουργική της πορεία ως χαράκτρια αφιερώθηκε κυρίως στη ξυλογραφία και αναδείχθηκε σε μία από τις πιο τολμηρές και πρωτοποριακές Ελληνίδες χαράκτριες του Μεσοπολέμου. Συμμετείχε ενεργά σε καλλιτεχνικές ομάδες (Ένωση «Ελεύθεροι Καλλιτέχναι» κ.ά.). Μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στράφηκε περισσότερο προς τη ζωγραφική, εγκαταλείποντας σταδιακά τη χαρακτική.Τα πρώιμα έργα της φέρουν έντονα στοιχεία εξπρεσιονισμού, με δυναμικές σχηματοποιήσεις και παραμορφώσεις, ιδιαίτερα στις ξυλογραφίες της. Από τη δεκαετία του 1960 και εξής, η εικαστική της γλώσσα μετατοπίζεται προς πιο αφαιρετικές κατευθύνσεις.