Ο αυτοδίδακτος ζωγράφος και λογοτέχνης Ντίνος Παπασπύρου γεννήθηκε το 1938 στη Θεσσαλονίκη, όπου και απεβίωσε το 2024
Υπήρξε αδελφός του επίσης ζωγράφου και λογοτέχνη Νίκου Παπασπύρου.
Αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης, με καθηγητή ζωγραφικής τον Γιώργο Παραλή. Ζωγράφιζε συστηματικά από το 1976.
Εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος (1957–1987).
Η θεματογραφία του, επηρεασμένη από τον Παραλή, περιλαμβάνει κυρίως αστικά τοπία Χαλκιδικής, Λήμνου, Σκοπέλου, Πηλίου, της Άνω Πόλης Θεσσαλονίκης. Από τον πουαντιγισμό (που θυμίζει έργα του G. Seurat) πέρασε, με την επιρροή των Ν.Γ. Πεντζίκη και Πάνου Παπανάκου, σε μια ναΐφ μεταϊμπρεσιονιστική τοπιογραφία, με επίκεντρο, στα μικρά και πολύχρωμα έργα του (πάντα τέμπερες), το αστικό τοπίο της παλιάς Θεσσαλονίκης που χάνεται ή έχει χαθεί αλλά και ανθρώπινους τύπους και τοπία της Χαλκιδικής.
Εξέδωσε δύο πεζογραφικά βιβλία (“Ο λάκκος”, 2000, και “Λάμψεις και σκιές μνήμης, 2010), κείμενά του δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Το Τραμ (1991). Έργα του έχουν κοσμήσει εξώφυλλα λογοτεχνικών εκδόσεων.
Υπήρξε μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Βόρειας Ελλάδας και του Επιμελητηρίου Εικαστικών Ελλάδας.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 13 ατομικές εκθέσεις στη Θεσσαλονίκη και σε περισσότερες από 200 ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Συμμετείχε σε εκθέσεις της Μικρής Πινακοθήκης «Διαγώνιος» του Ντίνου Χριστιανόπουλου, όπου και πρωτοπαρουσιάστηκε (δύο ατομικές, 1985, 1987, και 68 ομαδικές, 1978–1983, 1985–1993).