Ο ολλανδικής καταγωγής ζωγράφος Henk van Boekel γεννήθηκε στο Kleve της Γερμανίας το 1924 και απεβίωσε στη Ραφήνα το 2005.
Το 1936 έλαβε τα πρώτα του μαθήματα ζωγραφικής από τον προσωπογράφο Otto Sohn Rethel, ενώ το 1938 μαθήτευσε στο εργαστήριο του τοπιογράφου John Smith, ο οποίος τον εισήγαγε στο σχέδιο και την ακουαρέλα. Ζώντας στη ναζιστική Γερμανία, ευαισθητοποιήθηκε σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το 1942 απέρριψε μια υποτροφία που θα του χορηγούνταν αν είχε δεχτεί τη γερμανική υπηκοότητα. Το 1943 εξαναγκάστηκε να εργαστεί σε γερμανικό εργοστάσιο πολεμικού υλικού. Μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου, βιοπορίστηκε ως σχεδιαστής στο Γερμανικό Συμβούλιο Μόδας και παράλληλα εκμεταλλευόταν κάθε ευκαιρία για να ταξιδεύει συχνά στο Παρίσι, το Λονδίνο, το Μιλάνο και τις Βρυξέλλες. Το 1975 εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου γνώρισε τη ζωγράφο Αθηνά Λατινοπούλου και μοιράστηκε το εργαστήριό της στην Πλάκα. Εκεί αφιερώθηκε εξολοκλήρου στη γλυπτική και τη ζωγραφική, σε εξπρεσιονιστικό ύφος.
Πραγματοποίησε ατομικές εκθέσεις στο Kleve (1947), την Αθήνα (Γκαλερί Dada 1984, 1985, Γκαλερί Ζυγός 1987, Γκαλερί Αστρολάβος 1993, 2005), την Αττική (Μουσείο Βορρέ 2006, Πολιτιστικό Κέντρο Μαραθώνα 2000, Γκαλερί Άνεμος Κηφισιάς 1996, Γκαλερί Εποχές Κηφισιάς 1990, Αίθουσα Τέχνης Αέναον Νέου Ψυχικού 1994, Ανοιχτά Εργαστήρια Ραφήνας 2002) και το Πολιτιστικό Κέντρο Νάουσας (1988). Συμμετείχε επίσης σε ομαδικές εκθέσεις στο Miltenberg (1948, 1949), την Αθήνα, την Κηφισιά, τη Ραφήνα, την Πάρο, τη Μύκονο.