Ο γλύπτης Αντώνης Σώχος γεννήθηκε στην Τήνο το 1888 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1975.
Γόνος τηνιακής οικογένειας με παράδοση στη μαρμαρογλυπτική μαθήτευσε αρχικά στο εργαστήριο του πατέρα του και του θείου του Λάζαρου Σώχου. Γράφτηκε έπειτα στο Σχολείο των Τεχνών (1908), με δάσκαλο τον Γ. Βρούτο. Συνέχισε τις σπουδές του στην École des Beaux-Arts του Παρισιού και στη διακοσμητική (1919).
Επιστέφοντας στην Αθήνα διορίστηκε καθηγητής στην Αρχιτεκτονική Σχολή του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου (1922).
Παρουσίασε τα έργα του στην Ελλάδα και το εξωτερικό σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, στα παρισινά Salon, στη Μπιενάλε της Βενετίας (1934, 1958) και του Σάο Πάολο (1955).
Με αφετηρία την πλαστική της αρχαϊκής περιόδου και τα αυστηρορυθμικά πρότυπα, τα οποία αναμιγνύει αρμονικά με τη λαϊκή ξυλογλυπτική παράδοση και τα πρωτοπόρα καλλιτεχνικά ρεύματα, που γνώρισε στο Παρίσι, δημιουργεί τη δική του πλαστική γλώσσα, που έχει ως επίκεντρό της την ανθρώπινη μορφή και τη μυθολογία. Οι συνθέσεις του διακρίνονται για τη μετωπικότητα και τη στατικότητά τους, ενώ παρατηρείται τάση σχηματοποίησης.