Γεννήθηκε στην Καβάλα το 1884 και πέθανε στην Αθήνα το 1963. Υπήρξε σύζυγος της ζωγράφου Τζένης Λύμπερ-Αργυρού (Ευγενίας Λυμπεροπούλου).
Άρχισε τις καλλιτεχνικές του σπουδές στο Σχολείο των Τεχνών (1900-1904) με δασκάλους τον Νικηφόρο Λύτρα και τον Γ. Ροϊλό, για να τις συνεχίσει με Αβερώφειο υποτροφία στην Ακαδημία του Μονάχου (1907-1911) και καθηγητές τους O. Seitz, L. von Löfftz και K. von Marr.
Πραγματοποίησε εκπαιδευτικό ταξίδι σε διάφορες χώρες της Ευρώπης, καθώς και στην Ιερουσαλήμ, την Κωνσταντινούπολη, το Άγιον Όρος, για να μελετήσει την τέχνη της αγιογραφίας. Επιστρέφοντας από το Μόναχο στην Ελλάδα εκλέχτηκε καθηγητής το 1929 και διευθυντής στη Σχολή Καλών Τεχνών, όπου δίδαξε ως το 1953. Υπήρξε επίσημος πολεμικός εικονογράφος στον πόλεμο του 1940.
Το 1952, η Ακαδημία Αθηνών τού απένειμε το Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1959 τον εξέλεξε τακτικό της μέλος.
Το έργο του παρουσιάστηκε σε ομαδικές εκθέσεις, Πανελλήνιες κ.α. Συμμετείχε στη Μπιενάλε Βενετίας (1934 και 1936).