Ο ζωγράφος Ορέστης Κανέλλης γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1910 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1979.
Από τη Μυτιλήνη, όπου κατέφυγε μετά τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, εγκαταστάθηκε στην Αθήνα για να σπουδάσει Ιατρική, την οποία, όμως, και εγκατέλειψε σύντομα φεύγοντας για το Παρίσι, όπου από το 1930 ως το 1932 παρακολούθησε ελεύθερες ακαδημίες και κυρίως την Grande Chaumière, ενώ μαθήτευσε κοντά στον Γ. Γουναρόπουλο (εκεί αφοσιώθηκε στη ζωγραφική χωρίς ποτέ να ολοκληρώσει συστηματικές σπουδές).
Επιρροές του Picasso, αλλά κυρίως του Soutine και του Derain ανιχνεύονται σε πολλά έργα του. Τα θέματά του είναι κυρίως ανθρωποκεντρικά, με έμφαση στη σχεδόν εξπρεσιονιστική απόδοση παιδικών μορφών. Παράλληλα ασχολήθηκε και με το τοπίο, απεικονίζοντας ελαιώνες και θάλασσες, συλλαμβάνοντας ποιητικά και λυρικά την ουσία του μεσογειακού τοπίου με αποκλίσεις προς τον φωβισμό και τον εξπρεσιονισμό. Το έργο του έγινε ευρέως αποδεκτό από την κριτική της Τέχνης ιδιαίτερα τη μεταπολεμική περίοδο. Για τη ζωγραφική του έγραψαν σημαντικοί ποιητές, όπως ο Εμπειρίκος και ο Ελύτης.
Δραστηριοποιήθηκε στις τάξεις καλλιτεχνικών ομάδων Στάθμη και Τέχνη, δημοσίευσε άρθρα για την τέχνη σε εφημερίδες και περιοδικά και συμμετείχε σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό, Πανελλήνιες (1916-1974), καθώς και σε πολλές ακόμη διεθνείς διοργανώσεις σε Ν. Υόρκη, Λουγκάνο, Βρυξέλλες. Εκπροσώπησε την Ελλάδα στις Μπιενάλε Βενετίας 1934 και Αλεξάνδρειας 1954. Το 1978 στην Εθνική Πινακοθήκη οργανώθηκε αναδρομική.