Ο εικαστικός Παύλος (Διονυσόπουλος) γεννήθηκε στα Φιλιατρά Μεσσηνίας το 1930 και απεβίωσε στην Αθήνα 2019. Υπήρξε σύζυγος της ζωγράφου Ιωάννας Ασμάνη.
Ως παιδί, άρχισε να σκιτσάρει το περιβάλλον του και τους ανθρώπους που ζούσαν σε αυτό. Φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στο εργαστήριο του Γ. Μόραλη (1949-1953). Το 1954, με υποτροφία του Ι.Κ.Υ., συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι, στην Académie de la Grande Chaumière. Την ίδια περίοδο ταξίδεψε στην Ισπανία, την Ολλανδία και τη Γερμανία. Αμέσως μετά εργάστηκε στην Αθήνα, στο χώρο της διαφήμισης και του θεάτρου, φιλοτεχνώντας πολλά σκηνικά (1955-1958), οπότε και με τριετή υποτροφία του Ι.Κ.Υ. εγκαθίσταται πλέον μόνιμα στο Παρίσι και ανοίγει εργαστήριο. Εκεί έρχεται σε επαφή με πολλούς σημαντικούς καλλιτέχνες, όπως με τον Raymond Hains, ιδρυτή του κινήματος των «Νέων Ρεαλιστών» (Nouveau Réalistes), τους γλύπτες César, Alberto Giacometti, Alexander Calder και Jean Dubuffet, καθώς και με τον κριτικό και φιλόσοφο Pierre Restany, που άσκησε σημαντική επιρροή στη σύγχρονη τέχνη.
Ανέπτυξε μια πρωτότυπη τεχνική που είχε ως πρώτη ύλη το τυπωμένο χαρτί από περιοδικά και αφίσες με το οποίο κατασκεύαζε τρισδιάστατα αντικείμενα και περιβάλλοντα. Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 εγκατέλειψε την παραστατικότητα της προηγούμενης δουλειάς του δημιουργώντας αφηρημένες συνθέσεις με πλαστικοποιημένες κορδέλες. Από τη δεκαετία του ’80 επέστρεψε στην αναπαράσταση του φυσικού περιβάλλοντος ενώ άρχισε να εξερευνά νέους τρόπους επεξεργασίας του χαρτιού.
Έργα του παρουσιάστηκαν σε ατομικές (π.χ. Παρίσι, Νέα Υόρκη, Ανόβερο, Αθήνα, Θεσσαλονίκη) και σε ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις (π.χ. Biennale Αλεξάνδρειας 1958, Παρισίων 1965 και 1978 και Βενετίας 1980-εκπροσωπώντας την Ελλάδα, Ευρωπάλια 1982).
Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη-Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτσου, στο Ίδρυμα Βασίλη & Ελίζας Γουλανδρή, στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Centre Pompidou στο Παρίσι, στη Hamburger Kunsthalle στο Αμβούργο, στο ΜοΜΑ στη Νέα Υόρκη και στο Μumok στη Βιέννη.