Ο ζωγράφος Συμεών Σαββίδης γεννήθηκε στην Τοκάτη της Μ. Ασίας το 1859 και απεβίωσε στην Αθήνα το 1927.
Φοίτησε αρχικά στην Εμπορική Σχολή της Χάλκης και έπειτα σπούδασε αρχιτεκτονική στο Σχολείο των Τεχνών της Αθήνας (1878-1880). Με την ενίσχυση του Σ. Ζαφειρόπουλου, ομογενή από τη Μασσαλία, πήγε στο Μόναχο για να συνεχίσει τις σπουδές του στη ζωγραφική. Στην Ακαδημία είχε δασκάλους τους L. von Löfftz, J. von Benczur, W. von Diez και Ν. Γύζη. Επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη (1890) και στη συνέχεια (ως το 1905) παρέμεινε στην περιοχή του Πόντου. Τα έργα της περιόδου 1895-1900, εντάσσονται στο πλαίσιο του οριενταλισμού και χαρακτηρίζονται από μια υπαιθριστική αντίληψη. Το 1925 εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Όταν βρισκόταν στην Τοκάτη του Πόντου (1905) ξεκίνησε τη συγγραφή μελέτης με τίτλο Έργα και πάρεργα, την οποία ολοκλήρωσε στο Μόναχο (1922). Το χειρόγραφο αυτό γραμμένο στα γερμανικά αποτελεί τη σημαντικότερη πηγή πληροφοριών για τη ζωή και το έργο του και φυλάσσεται στην Εθνική Πινακοθήκη.
Ανέπτυξε πλούσια καλλιτεχνική δραστηριότητα, συμμετέχοντας σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, όπως οι Διεθνείς εκθέσεις στο Μόναχο (1901), το Βερολίνο, τη Λειψία, το Αμβούργο, τη Βιέννη, το Παρίσι (1900) και το Λονδίνο (1895), όπου τιμήθηκε με αργυρό μετάλλιο. Το 1931, το Λύκειο των Ελληνίδων οργάνωσε μεγάλη αναδρομική έκθεση του έργου του.
Ασχολήθηκε με όλα σχεδόν τα θέματα της ζωγραφικής αποφεύγοντας τις αλληγορικές και τις ιστορικές σκηνές. Γύρω στο 1893 εγκατέλειψε την αυστηρή σύνθεση και τη ρεαλιστική αναπαράσταση της φύσης, που είχε επιδιώξει αρχικά (1880-1893) σύμφωνα με τα πρότυπα του ακαδημαϊσμού της Σχολής του Μονάχου και διαμόρφωσε το δικό του στυλ, όπου βρήκαν εφαρμογή οι θεωρίες του σχετικά με το χρώμα και το φως.