Η ζωγράφος Σοφία Λασκαρίδου γεννήθηκε το 1882 στην Αθήνα, όπου και απεβίωσε το 1965.
Έλαβε επιμελημένη καλλιτεχνική και ευρύτερη παιδεία και τούτο παρά το ότι οι γυναίκες στην εποχή της δεν είχαν πρόσβαση στις ακαδημίες τεχνών. Θεωρείται μάλιστα ότι η συμβολή της στην πρόσβαση των γυναικών στη Σχολή Καλών Τεχνών στις γυναίκες ήταν καίρια.
Φοίτησε στη Σχολή Καλών Τεχνών (1903–1907), με δασκάλους τους Κωνσταντίνο Βολανάκη, Γεώργιο Ροϊλό, Νικηφόρο Λύτρα και Γεώργιο Ιακωβίδη, ενώ μαθήτευσε επίσης κοντά στο Σπυρίδωνα Βικάτο. Με υποτροφία του Μπόζειου Κληροδοτήματος ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Μόναχο, όπου πήρε ελεύθερα μαθήματα και φοίτησε στη Σχολή Κυριών του Συλλόγου Καλλιτεχνιδών. Εγκαταστάθηκε αργότερα στο Παρίσι, σπουδάζοντας στις ακαδημίες Grande Chaumiere και Colarossi, με δασκάλους τους B. Constant και J. P. Laurens.
Ασχολήθηκε κυρίως με την τοπιογραφία και επηρεάστηκε από το γαλλικό υπαιθρισμό και τη ζωγραφική του δασκάλου της Γ. Ροϊλού.
Παρουσίασε έργα της σε πολλές εκθέσεις, ατομικές (κυρίως στην αίθουσα του Παρνασσού) και ομαδικές, ενώ ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα δύο αυτοβιογραφικού χαρακτήρα βιβλία της.