Ο ζωγράφος Γιάννης Σπυρόπουλος γεννήθηκε το 1912 στην Πύλο και απεβίωσε στην Αθήνα το 1990.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με δασκάλους τον Ο. Αργυρό, τον Ε. Θωμόπουλο και τον Σ. Βικάτο, ενώ με υποτροφία της Ακαδημίας Αθηνών συνέχισε στην École des Beaux-Arts του Παρισιού, μαθητεύοντας κοντά στον C. Guerin.
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα το 1940 παρουσίασε το έργο του σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις, μεταξύ των οποίων οι Μπιενάλε της Αλεξάνδρειας (1955), του Σάο Πάολο (1957) και της Βενετίας, όπου τιμήθηκε με το βραβείο UNESCO (1960).
Μετά τον θάνατό του ιδρύθηκε το Ίδρυμα Γιάννης και Ζωή Σπυροπούλου, με σκοπό τη μελέτη και προβολή του έργου του.
Ξεκινώντας από ρεαλιστική ζωγραφική, πέρασε στην αφαίρεση, επηρεασμένος από τον κυβισμό και τον Σεζάν. Χαρακτηριστικό της τέχνης του είναι η έντονα χειρονομιακή επιφάνεια και οι πειραματισμοί με κολλάζ, επιζωγραφίσεις και καψίματα. Στην τελευταία του περίοδο δημιούργησε μικρά, λιτά αλλά βαθιά εσωτερικά έργα, που συνοψίζουν την πορεία και τις κατακτήσεις του.