Ο ζωγράφος Περικλής Πανταζής γεννήθηκε στην Αθήνα το 1849 και απεβίωσε στις Βρυξέλλες το 1884.
Με την ενθάρρυνση της οικογένειάς του φοίτησε στο Σχολείο των Τεχνών με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα (1866-1871), όπου κι απέσπασε επί σειρά ετών βραβεία και υποτροφίες. Σπουδαστής ακόμα έλαβε μέρος στην έκθεση των Ολυμπίων του 1870, όπου και διακρίθηκε. Το επόμενο έτος αποφοίτησε και γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου (1871), την οποία εγκατέλειψε ύστερα από ένα έτος, αδυνατώντας ίσως να συμβαδίσει με τους κανόνες της, για να μεταβεί στο Παρίσι, όπου ήρθε σε επαφή με τη ζωγραφική του Courbet και άλλων πρωτοπόρων της εποχής, όπως ο Boudin, ο Manet και οι ιμπρεσιονιστές Monet και Degas.
Εγκαταστάθηκε το 1872 στις Βρυξέλλες, όπου παρέμεινε έως τον θάνατό του. Εκεί, έγινε αμέσως δεκτός από τους ομοτέχνους του, εντάχθηκε σε ομάδες, όπως ο Καλλιτεχνικός και φιλολογικός Κύκλος και ο Κύκλος της Χρυσαλίδας και ανέπτυξε κοινωνικές σχέσεις με φιλότεχνους αστούς των Βρυξελλών, οι οποίοι αγόραζαν έργα του. Το 1878 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Salon και στην Exposition Internationale Universelle του Παρισιού και το 1880 επισκέφτηκε την Αθήνα, όπου έμεινε για ένα χρόνο. Με την επιστροφή του στις Βρυξέλλες στις αρχές του 1881 παρουσίασε τα πρώτα συμπτώματα φυματίωσης. Παρά την αρρώστια του, το 1883 συμμετείχε στην ίδρυση του Κύκλου των Είκοσι (Cercle de XX), που συνέβαλε στη σύνδεση της ζωγραφικής του με τον ευρωπαϊκό μοντερνισμό. Η ήδη βεβαρυμμένη υγεία του επιδεινώθηκε λόγω της φυματίωσης εξαιτίας της οποίας κατέληξε το 1884.
Ο Πανταζής παρουσιάζει μια ιδιαίτερα πλούσια θεματογραφία και έναν διαρκή πειραματισμό με διάφορες τεχνικές. Οι προσωπογραφίες αποτελούν σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής του δημιουργίας και χαρακτηρίζονται από την προσπάθεια απόδοσης στοιχείων της προσωπικότητας και του ψυχισμού του εικονιζόμενου. Γενικά στα έργα του (προσωπογραφίες, ηθογραφικές σκηνές, τοπιογραφίες, νεκρές φύσεις) κυριαρχούν είτε λεπτές και γρήγορες πινελιές είτε πλατιές και παστώδεις. Στη θεματολογία και την τεχνοτροπική απόδοσή τους του διακρίνεται η επίδραση του Courbet, παράλληλα με εκείνη των Βέλγων ρεαλιστών ζωγράφων.
Το 1996 οργανώθηκε αναδρομική έκθεση του έργου του από την Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ στο Μέτσοβο και στην Εθνική Πινακοθήκη της Αθήνας.